როდესაც ჯოჯიკმა გაიგო, რომ ნეტარი დედოფალი, წმინდა შუშანიკი, სიკვდილის პირას იყო, ის მაშინვე წავიდა. თან წაიყვანა თავისი ცოლი, შვილები და მსახურები. მივიდა ციხეში, რათა ენახა სანატრელი მოწამე შუშანიკი. როგორც კი მივიდა, ძალით შევიდა შიგნით, თაყვანი სცა პატიოსან ჯვარს და მოიკითხა წმინდა შუშანიკი. გვერდით მიუჯდა და ეკითხებოდა მის ტკივილებზე. წმინდა შუშანიკმა უპასუხა: „კარგად ვარ, როგორც ღმერთს სურს, მაგრამ მეც მივდივარ იმ გზით, რომლითაც ყველა მიდის.“
ჯოჯიკი მაშინვე წამოდგა, აღიარა თავისი ადრინდელი ურიგო საქმეები (ცოდვები) და ევედრებოდა წმინდა შუშანიკს. ეუბნებოდა: „ქრისტეს საპატარძლო და მსახურო, შესთხოვე ღმერთს, რომ მომიტევოს ჩემი მრავალი ცოდვა.“ წმინდა შუშანიკმა უთხრა: „თუ შენ სხვაგვარად, ბავშვივით, არაფერს გააკეთებ (ანუ აღარ შესცოდავ), ღმერთი მოგიტევებს.“ ჯოჯიკმა უპასუხა: „სწორედ ამისთვის მოვედი შენთან, რომ აღარ გავაკეთო ის, რაც ღმერთს არ მოსწონს.“ წმინდა შუშანიკმა უთხრა: „თუ ასე მოიქცევი, ამ სიტყვით უკვდავს გამხდი და ღმერთი შეგმატებს სიცოცხლის დღეებს.“
შემდეგ, როდესაც ჯოჯიკმა მიხვდა, რომ წმინდა შუშანიკი იმ დღეს დატოვებდა ამ სხეულს, უთხრა: „დამლოცე მე, ჩემი ცოლი, შენი მსახური, ჩემი შვილები და ჩემი მსახურები. თუ რამე შეგცოდეთ, როგორც წუთიერ, წარმავალ სოფელს მინდობილმა და ამ ქვეყნის მოყვარულმა ადამიანებმა, შეგვინდე და ნუ გაიხსენებ ჩვენს უმოქმედობასა და სიზარმაცეს.“ წმინდა შუშანიკმა ჯოჯიკსა და მის ცოლს უთხრა: „დაუდევრად, უსულგულოდ მომექეცით ამ საქმეში, რადგან არავინ აღმოჩნდა ადამიანთაგან, რომელიც შემიბრალებდა და ტკივილს იგრძნობდა ჩემთვის, რომელიც დაარწმუნებდა იმ უღმერთო ამქვეყნიურ მეუღლეს (ვარსქენს).“ მათ უპასუხეს: „ჩვენ უშენოდ ძალიან ვეცადეთ, მაგრამ არც არაფერი ისმინა და არც არაფერი თქვა.“ მაშინ წმინდა შუშანიკმა თქვა: „მე და ვარსქენ პიტიახში განვიკითხებით იქ, სადაც არ არის მიკერძოება უმაღლესი მსაჯულისა და უზენაესი მეუფის (ქრისტეს) წინაშე, სადაც არ არის მამაკაცისა და დედაკაცის გარჩევა, სადაც მე და ის თანასწორად ვილაპარაკებთ ჩვენი ღმერთის, იესო ქრისტეს, წინაშე. უფალმა მიუზღოს მას, რადგან მან უდროოდ მომისპო ბოლო, ჩააქრო ჩემი სანთელი, დააჭკნო ჩემი ყვავილი, დააბნელა ჩემი სილამაზე და დაამდაბლა ჩემი დიდება. ღმერთი იქნება მსაჯული ჩემსა და მას შორის. მე კი ახლა ამისთვის ვმადლობ ღმერთს, რადგან მისი ტანჯვით მე შვებას ვპოვებ, მისი ცემისა და თრევის გამო მე განვისვენებ, მისი უგუნურებისა და შეუბრალებლობის გამო კი წყალობას მოველი იესო ქრისტეს, ჩემი უფლის, მეშვეობით.“
ისინი ამ ყველაფერზე მწარედ ტიროდნენ და უთხრეს: „შეგვინდე ჩვენი ცოდვები და დაგვლოცე, წმინდაო მოწამეო და სანატრელო ქრისტეს ღმერთის მარტვილო.“ წმინდა შუშანიკმა უთხრა: „ღმერთმა მოგიტევოთ, რაც ჩაიდინეთ.“ მხოლოდ ამის შემდეგ დალოცა ჯოჯიკი, მისი ცოლი, მისი შვილები და მისი მსახურები, და მთელი მისი სახლ-კარი. მოძღვრავდა მათ ღვთის გზაზე სვლას და ეუბნებოდა, რომ: „ეს მთელი ამქვეყნიური ცხოვრება, მინდვრის ყვავილივით, წარმავალი და ცვალებადია. ვინც დათესა, იმან მოიმკო, ვინც დაურიგა (ქონება) უპოვართ, მან დააგროვა (სულიერი სიმდიდრე), და ვინც თავს დაიღუპავს (მსხვერპლად გაიღებს თავს), იგი იპოვის ღმერთს, რომელიც განადიდებს მას.“ შემდეგ დაემშვიდობა და მშვიდობით გაისტუმრა ისინი.
ჯოჯიკის წასვლის შემდეგ მოვიდა მთავარეპისკოპოსი სამოელი და ეპისკოპოსი იოვანე, მისივე ნათესავი. ისინი იყვნენ მისი გამამტკიცებლები და დიდად დამაშვრალნი, ოჯახითურთ მასთან ერთად იყვნენ, მისი მსახურები და თანამონაწილეები იყვნენ მის ღვაწლში. მადლობით აცილებდნენ მას მაცხოვრის საუფლოში. ასევე, ამგვარადვე მოვიდნენ დიდ-დიდი დიდებულები და დიდგვაროვანი ქალები, აზნაურები და დაბალი სოციალური ფენის წარმომადგენლები ქართლის ქვეყნიდან. ისინი გულმოდგინედ მონაწილეობდნენ მის ღვაწლში და სანატრელად, როგორც ძლიერ და მამაც ადამიანს, ქრისტეს მიანდობდნენ.
ყველა ეპისკოპოსი და აზნაური ერთად ერთ თხოვნას სთხოვდნენ მას: ბრძანებულიყო ფეხის ბორკილი საცოდად და ნაკურთხევად ყველასთვის. რაზეც წმინდა შუშანიკმა უპასუხა: „მე რა ვარ, ეს უღირსი? მაგრამ თქვენი ღვთისმოყვარეობის გამო, მღვდელმა აგისრულოთ თქვენი სურვილი ამის შესახებ. მე კი რა შემიძლია? არამედ ყოვლად სავსე ქრისტემ აგავსოთ თქვენ ყოველი სიკეთით, ვინც ჩემთვის მოშრომდით და ეზიარეთ ჩემს ამ ვნებებს, ჭირსა და ტანჯვას. მე კი, საყვარელნო, აი, მივდივარ ჩემს წინასწარ გამზადებულ საუკუნო გზაზე. ამ ჩემი ჭირის სანაცვლოდ ქრისტემ მომმადლოს სიხარული, ამ სატანჯველების სანაცვლოდ – განსვენება; ამ ჩემი ცემისა და თრევის, შეურაცხყოფის სანაცვლოდ – მე მივიღებ დიდებასა და პატივს ცათა შინა დაუსრულებელს.“ ისინი კი, დამშვიდებულნი, ცრემლებით სავსენი, მისი გამარჯვებისთვის ღმერთს დიდებას შესწირავდნენ. შემდეგ გამოვიდნენ ციხიდან და წავიდნენ.