პიტიახშის სახლის ეპისკოპოსი, რომელსაც აფოცი ერქვა, იმ დროს იქ არ იმყოფებოდა. ის ერთ წმინდა კაცთან იყო წასული რაღაცის საკითხავად. მეც, დედოფალ შუშანიკის მღვდელი, მას ვახლდი. უცებ ჩვენთან შინიდან დიაკვანი მოვიდა და ყველაფერი მოგვიყვა: პიტიახშის დაბრუნება და დედოფლის ამბები. ჩვენ ძალიან დავმწუხრდით და მწარედ ვტიროდით, რადგან ვფიქრობდით, რომ ეს ჩვენი ცოდვების გამოვლინება იყო.
მე მაშინვე დავეთხოვე ეპისკოპოსს და მივედი იმ სოფელში, სადაც ნეტარი შუშანიკი იმყოფებოდა. როგორც კი დავინახე იგი განაწამები, მეც მასთან ერთად ვტიროდი. ნეტარ შუშანიკს ვუთხარი: „დედოფალო, დიდი განსაცდელი გელის! გაუფრთხილდი ქრისტეს სარწმუნოებას, ვაითუ ეშმაკმა, როგორც კანის დაავადებამ (სირსვილმა), საზრდო ნახოს შენში (გაცთუნოს).“ წმინდა შუშანიკმა მიპასუხა: „ხუცესო, მეც დიდი განსაცდელისათვის მზად ვარ.“ მე ვუთხარი მას: „ასეა. მამაცი იყავი, მომთმენი და სულგრძელი.“ მან კი მიპასუხა: „ეს გასაჭირი მხოლოდ ჩემთვისაა (მხოლოდ ჩემი გადასატანია)!“
მე ვუთხარი მას: „შენი გასაჭირი ჩვენი გასაჭირია და შენი სიხარული ჩვენი სიხარულია. შენ ჩვენი მხოლოდ დედოფალი კი არ იყავი, არამედ ჩვენ ყველას, როგორც შვილებს, გვპატრონობდი.“
მე ვუთხარი სანატრელ დედოფალს: „საიდუმლოდ მითხარი, რას აპირებ, რომ ვიცოდე და აღვწერო შენი ღვაწლი.“ მან მიპასუხა: „რატომ მეკითხები ამას?“ მე მივუგე და ვუთხარი: „მტკიცედ დგახარ?“ მან კი მიპასუხა: „ღმერთმა დამიფაროს, რომ ვარსქენის საქმეებსა და ცოდვებს ვეზიარო!“ მე მივუგე და ვუთხარი: „მას ბოროტი განზრახვა აქვს, ის დიდ ცემასა და ტანჯვას მოგაყენებს.“ მან კი მიპასუხა: „მირჩევნია მისი ხელით მოვკვდე, ვიდრე ჩემი და მისი შეერთება მოხდეს და ჩემი სული დაიღუპოს, რადგან მსმენია პავლე მოციქულისგან: „ძმა ან და დამონებული არ არის, არამედ განეშოროს (ურწმუნო მეუღლეს).“ მე ვთქვი: „ასეა.“
სანამ ჩვენ ამ საუბარში ვიყავით, ერთი სპარსი კაცი მოვიდა და შევიდა ნეტარი შუშანიკის წინაშე. ტირილით ამბობდა: „ესეთი მშვიდობიანი სახლი როგორ გახდა საწყალობელი და სიხარული მწუხარებად გადაიქცა.“ ის ვარსქენის თანამზრახველი იყო და მზაკვრულად ამბობდა ამას. მას ნეტარი შუშანიკის გულის მოგება უნდოდა. წმინდა დედოფალმა კი მიუხვდა მის მზაკვრულ განზრახვას და მტკიცედ დაიცვა თავი.