როდესაც დიდი მარხვა დადგა, ნეტარი შუშანიკი წმინდა ეკლესიის მახლობლად მივიდა. მან იქ პატარა ოთახი მონახა და განმარტოვდა. ამ ოთახში პატარა სარკმელი იყო, რომელიც მან დახშა. შუშანიკი სიბნელეში მარხულობდა, ლოცულობდა და ტიროდა. ერთმა მისმა მახლობელმა პიტიახშს უთხრა: „ამ წმინდა მარხვის დროს ნურაფერს ეტყვი მას.“
როდესაც აღდგომის ორშაბათი დადგა და პიტიახში ჰონებთან ბრძოლიდან დაბრუნდა, ეშმაკი უმღვრევდა გულს. ის ადგა, ეკლესიაში მივიდა და ეპისკოპოს აფოცს უთხრა: „დამიბრუნე ჩემი ცოლი, რატომ მაშორებ მას?“ შემდეგ მან სასტიკად დაიწყო ღვთის გინება და გმობა. ერთმა ხუცესმა უთხრა მას: „უფალო, რატომ სჩადიხარ ამას, რატომ ამბობ ასეთ ბოროტებას და აგინებ ეპისკოპოსს, და წმინდა შუშანიკს ბრაზით ელაპარაკები?“ პიტიახშმა კვერთხი ჩაარტყა ამ ხუცესს ზურგში. ხუცესმა ვეღარ გაბედა ხმის ამოღება.
პიტიახშმა წმინდა შუშანიკი ტალახსა და ეკლებზე ათრია, ეკლესიიდან სასახლემდე, როგორც მკვდარი. ალაგ-ალაგ მიწაზე ეკალბარდი ეფინა. პიტიახში თვითონ ფეხს დგამდა ამ ეკალბარდზე, ხოლო შუშანიკის სამოსელი და ხორცი წვრილ-წვრილად დაეკაწრა ეკალბარდს. ასე მიიყვანეს ის სასახლეში.
პიტიახშმა მისი შეკვრა და ცემა ბრძანა. ის ბრაზობდა და ამბობდა: „აი, აგერ, არ წაგადგა შენი ეკლესია და არც ის ქრისტიანები, რომლებიც ზურგს გიმაგრებენ, და არც მათი უფალი!“
როდესაც მას სამასიოდე კვერთხი დაარტყეს, არ დასცდენია მის პირს ვაება და არც კვნესა. მაშინ წმინდა შუშანიკმა ურჯულო ვარსქენს უთხრა: „უბედურო, შენ თვითონ არ შეიწყალე თავი და განუდექი ღმერთს, მე შემიწყალებ?!“
როდესაც ვარსქენმა დაინახა ის დიდძალი სისხლი, რომელიც მის ნაზ ხორცს ჩამოსდიოდა, მაშინ უბრძანა, კისერზე ჯაჭვი დაედოთ. მან ერთ მესაწოლეს უბრძანა, რომ წმინდა შუშანიკი ციხეში წაეყვანათ და ბნელ საპყრობილეში ჩაეგდოთ, რათა მომკვდარიყო.
იმ ეპისკოპოსის ერთი დიაკონი იდგა წმინდა შუშანიკთან იმ დროს, როდესაც მას სასახლიდან გამოჰყავდათ. მას უნდოდა ეთქვა: „მტკიცედ იდექი!“ მაგრამ პიტიახშმა თვალი მოჰკრა. დიაკონს სხვის არაფრის თქმა აღარ დასცალდა, მხოლოდ ესღა უთხრა: „მტკი...“ და დადუმდა, შემდეგ კი სწრაფად გაიქცა.
მაშინ წმინდა შუშანიკი გამოიყვანეს და მოჰყავდათ ფეხშიშველი და თავდაუბურავი, როგორც ვინმე მდაბიოთაგანი. ვერავინ გაბედა მისთვის თავზე დახურვა, რადგან პიტიახში ცხენზე ამხედრებული მიჰყვებოდა მის კვალდაკვალ და მრავალი გინებით აგინებდა მას.
წმინდა შუშანიკს თან მიჰყვებოდა დიდძალი ხალხი, ურიცხვი სიმრავლე ქალებისა და მამაკაცებისა, რადგან უკან მიჰყვებოდნენ, ხმა აღემაღლებინათ და ტიროდნენ. ისინი ლოყებს იხოკავდნენ და საცოდავად ღვრიდნენ ცრემლს წმინდა შუშანიკის გამო. წმინდა შუშანიკმა უკან მოხედა ხალხს და უთხრა მათ: „ნუ სტირით, ჩემო ძმებო, დებო და შვილებო, არამედ ლოცვით მომიხსენიეთ. მე თქვენგან განშორებული ვიქნები ამიერიდან, რადგან ცოცხალს ვეღარ მნახავთ ციხიდან გამოსულს.“ როდესაც პიტიახშმა დაინახა ის ხალხის სიმრავლე და ქალების, მამაკაცების, მოხუცებულებისა და ყრმათა ტირილი, ცხენით დასდევდა და ფანტავდა მათ ყველას. როდესაც ციხის ხიდს მიაღწიეს, პიტიახშმა წმინდა შუშანიკს უთხრა: „შენ ეგდა დაგრჩა ფეხით სიარული, რადგან ცოცხალი ვეღარ გამოხვალ, არამედ ოთხი (კაცი) გამოგიტანს.“