თავი IV
ეზოს ჭიშკართან ახალგაზრდა ქალი, რომელსაც ბავშვი გულში ჰყავდა ჩახუტებული, მიუახლოვდა გლეხს, რომელიც ბოსტანს ამუშავებდა. როცა გლეხმა ანიშნა, რომ სტუმარი ეზოში შემოსულიყო, ქალი მობრუნდა, დააკვირდა მას და, როგორც კი თავისი ძმა პლატონი იცნო, მაშინვე ჩამოსვა ბავშვი მიწაზე, გაისწორა თავსაფარი და ერთი შეძახილით, სიხარულით გაფრენილი, ძმისკენ გაიქცა. ბავშვმა ტირილი დაიწყო, მასთან ერთად ატირდა იქვე მყოფი უფროსი გოგოც, მაგრამ დარიკოს მათი ხმა აღარ ესმოდა.
„შენი ჭირიმე... შენ დაგენაცვლოს შენი და დარიკო!.. რა ბედნიერი დღე გამითენდა ეს?.. უიმე, უიმე!“ – ლაპარაკობდა დარიკო. და-ძმა მხურვალედ გადაეხვივნენ ერთმანეთს.
„მობრძანდი, შენი ჭირიმე!.. მობრძანდი!“ – აფუსფუსებული დარიკო ძმას სახლისკენ მიუძღოდა. „მალაქია!.. მალაქია!.. ჩემო მალაქია, გადადექი და იქიდან კირილეს დაუძახე... შენი ჭირიმე... თავი დაანებე მაგ საქმეს!“
გლეხმა მიატოვა სამუშაო, წინ გაიქცა და რაც ძალა ჰქონდა, დაიწყო ყვირილი:
„კირილე... ბატონო კირილე!.. კირილე, უ-უ!..“
„რაზე აბრუნებ, ჩემო დარიკო! წავიდეს!“ – უთხრა პლატონმა დას.
„ეს-ესაა ცხენზე შეჯდა, რაღაც საქმე მაქვსო და წავიდა, გამიქრა ხელიდან... ვერ დავიჭირე სახლში... ასე უმიზეზოდ დაყანყალებს!.. რა ვუყო, აღარ ვიცი... გამიჭირდა საქმე!“
ბავშვები კი ისევ ტიროდნენ ბოსტანთან; ერთი მიწაზე ფართხალებდა და გოჭივით ჭყვიროდა.
„გოგო, ნინოია!.. წადი, გოგო, ბავშვებს მიხედე... გააჩუმე ეგ გაუსაძლისები!“ – სახლში დაიძახა დარიკომ და მოაჯირთან მიყოლებულ ფიცარზე მჯდარ პლატონთან თვითონაც ჩამოჯდა. მალაქია კი ისევ თავდაუზოგავად უყვიროდა კირილეს.
„როგორ ხართ, ძმაო, ხომ კარგად ხართ?“ – წუწუნით იკითხა დარიკომ.
„ჩემი რძალი ხომ კარგადაა, შენი ჭირიმე?..“ – მიუგო პლატონმა.
„ჩემი რძალი ხომ კარგადაა, შენი ჭირიმე?.. ბავშვები?..“
„არიან, ღვთის წყალობით...“
„მამა?.. ვაი მისი გაუბედურებული სიცოცხლე!“ – ამოიხვნეშა დარიკომ. „რა ვქნა, ძმაო, ვეღარ მივხედე მე უბედურმა ამ გაჭირვების, გამწარების დროს... რა ვქნა, მარტო ვწვალობ ამ ოჯახში, ერთი საათითაც ვერ მიმიტოვებია... ვისზე დავტოვო, შენი ჭირიმე?.. და ამასობაში, ვეღარც მე გნახეთ და თქვენგანაც დავიწყებული გავხდი, ძმაო! წუხს კიდევ უბედური? ან კი რა გაახარებს მის გულს, დედაჩემის დამკარგველს!.. ხომ არ ავადმყოფობს მაინც, შენ დაგენაცვლე?“
„ავადმყოფობას რა უნდა მასთან?.. ავად კი არა... ჰმ!..“ – ჩაიფრუტუნა პლატონმა.
„ჩემი მომდურავი კი იქნება და მემართლება კიდეც,“ – ისევ ამოიოხრა დარიკომ.
„ტყუილად წუხარ მაგაზე, ჩემო დარიკო... ჩვენ აღარავის ვახსოვართ, ჩემო დაო!“
დარიკომ გაკვირვებული სახით გადახედა ძმას. მისი სიტყვა მეტად უცნაურად მოეჩვენა და ვერ მიხვდა, რას ნიშნავდა იგი.
„მამაშენი რომ მწუხარეა, ისე ყოველი ჩვენი კეთილი შეაწუხოს ღმერთმა!.. რას ამბობ, მწუხარე კი არა, საქორწილოდ ემზადება ის კაცი!“ – გაიცინა პლატონმა.
„რა ხუმრობა იცი, პლატონ!“ – ეწყინა დარიკოს.
„შენ არ მომიკვდე, არ გეხუმრებოდე!..“
დარიკო გაოგნდა.
„იმას აღარც დედაშენი ახსოვს, აღარც მკვდარი და აღარც ცოცხალი ვინმე!..“
„პლატონ, პლატონ! ძმაო!..“
„აი, ნახავ!.. საქმე გადაწყვეტილია!“
„რა ხდება ახლა, პლატონ?! გადავირევი ეს არის!.. ტყუილია...“ – ძლივს ლაპარაკობდა შეწუხებული ქალი, რომელსაც ძმის ნათქვამი ხუმრობა ეგონა.
„ცოლ-შვილს გეფიცები!.. ქალს ირთავს... რა მეხუმრება, გული მისკდება!“
„უიმე, უიმე!“ – იყვირა დარიკომ და გაბრაზებული ლოყაზე ხელს ირტყამდა. „უიმე! უიმე!.. ეს რა გაიგონა ჩემმა ყურებმა!..“
„რა გაეწყობა!“ – ამოიოხრა პლატონმა.
„ასე მალე დასავიწყებელი ქალი იყო საწყალი დედაჩემი?.. ღმერთო, მომკალი... ღმერთო, მომკალი! რატომ მიაღწია მაგ უბედურმა ამ დღემდე, რომ ასეთ საქმეს აკეთებს?! ვინ უნდა შემოათრიოს დედაჩემის მაგივრად მაგ ჭკუადაკარგულმა, ვინ?“ – მოთქმით ამბობდა დარიკო.
მისი ბოლო სიტყვა პლატონს აღარ გაუგონია და პასუხი არ მიუცია, იმიტომ რომ ეზოში თავისი ლამაზი, წაბლისფერი ცხენით შემოჯირითდა კირილე და ერთი ყიჟინით მიმართა ცოლისძმას:
„პლატონს, პლატონს ვახლავართ!.. პლატონს ვახლავართ! დარიკო, კედელს ნახშირი, ნახშირი კედელს!.. ასე უნდა, შე პატიოსანო კაცო, ახლობლის დავიწყება?.. აი, შენ კი რა გითხრა!.. შემოსაშვები ხარ სახლში?! ძალიანაც შემცდარა ეგ შენი და, თორემ მე რომ ვყოფილიყავი, არაფრის გულისთვის არ შემოგიშვებდი, ფეხსაც არ შემოგადგმევინებდი! ხა, ხა, ხა!..“ – და მაღალი, ლამაზად ჩაცმული, მოხდენილი ახალგაზრდა კაცი გრძნობით მიეგება თავის ცოლისძმას.
„როგორ ხარ მშვიდობით, ჩემო პლატონ?“
„მადლობელი ვარ... ვართ ისე...“
„ჩემი სიმამრი როგორ არის... ჩემი ძვირფასი ბეკინა? ხომ ჯანმრთელადაა კიდევ?“
„სხვაგან რომ დადიხარ, იქაც მივიდოდი, ვნახავდი და კითხვა აღარ გექნებოდა!“ – უთხრა მოწყენით დარიკომ ქმარს.
„მივსულიყავი!.. სადაც გლოვაა, იქ რა მიმიყვანს! მაინც რომ აღარაფერი გეშველათ, თქვენ დალოცვილებო!“ – მიუბრუნდა კირილე ცოლისძმას. „გაგიგონია ამდენ ხანს გლოვა?“
„შენ არ იცი, თორემ დიდი ხანია დავამთავრეთ,“ – მიუგო ღიმილით პლატონმა.
„ქეიფის მეტი რომ არაფერი გახსოვს, ნეტავი, შენ, შე უბედურო!“ – წაულაპარაკა დარიკომ.
„ჩვენ ვართ მიმინაშვილები!“ – წამოიძახა კირილემ და ფეხზე წამომდგარი გასწორდა. „მიმინოს შვილები... მიმინოს!.. ჩვენთან რა უნდა მწუხარებას... ჩვენს თავს არავის არ დავატყვევებინებთ... გვაროვნობით ვართ ასე... სადაც სიამოვნებაა და მოლხენა, იქ ჩვენც ვართ, ასე მოგვდგამს გვაროვნობით!.. აბა, შენი ჭირიმე, ორიოდე დღე ვიცოცხლო, გული მწუხარებით ამევსოს, გართობა დავაკლო და ისე დამაყრევინონ ზედ მიწა?! შენც არ მომიკვდე... მაგაზე დიდი სისულელე იქნება?! კაცი ყოველთვის მხიარული უნდა იყო და სხვასაც ესიამოვნება შენი შეხედვა! აბა, ასე უნდა, შენ რომ ხარ? ძმა მოგივიდა და ასე მოწყენილი ხარ, არ გრცხვენია?“ – და კირილემ გულიანად გადაიხარხარა. „მართლა, როგორი ხარ, ჩემო დარიკო... შე ქალო, ძმის მოსვლა გეწყინა თუ?“
„რა ცუდი ამბავი მოვუტანე მერე!“ – ღიმილით თქვა პლატონმა და დარიკოს გადახედა.
„ჰო!“
„ქორწილში გპატიჟებს...“
„არიქა, მიშველე, პლატონ! ვინ, ვინ, თუ ღმერთი გწამს?“
„მამა მაგისი!“
„ა?.. მამა მაგისი?“
„ჰო, ქალს ირთავს შენი სიმამრი! და შენ იცი, კირილე, როგორ იხარებ!“
„ხუმრობ თუ მართალს ამბობ, პლატონ?“ – გაკვირვებით შეეკითხა კირილე.
„შენ არ მომიკვდე, მართალს ვამბობ.“
„ხა, ხა, ხა, ხა,“ – გადაიხარხარა კირილემ. „ხა, ხა, ხა, ხა!.. აი და ბეკინა!.. აი და შენი ჭირიმე!.. შენ გენაცვალე შენს ლამაზ წვერებში! ხა, ხა, ხა! შერცხვენილი ვიყო, თუ სამაგალითოდ არ ვიხარებ... შერცხვენილი ვიყო!.. ისეთი მაყრით მივყვები, რომ იქაურობას გავაყრუებ, ტყეს და ველს შევძრავ!.. როდისთვის აპირებთ, ა, როდისთვის?“
„ჯერ, შე კაცო, ქალია მოსაძებნი!“
„ქალის მეტი რაა დედამიწაზე!.. რაღას აგვიანებთ?.. მაჭანკალი ვინ გყავთ?“
„მე ვარ!“ – მიუგო პლატონმა.
კირილე ერთი წამით შეჩერდა და მერე გადაიხარხარა თავისი ხმამაღალი სიცილით.
„შენ ხარ მაჭანკალი?! თუ ძმა ხარ! ხა, ხა, ხა!“
„მე ვარ, მე, ჩემო ძმაო, რას იზამ! კაცი სიკვდილამდე ყველაფერს უნდა ელოდეს, თუ სიქაჩლესო... ანდაზებიც კი დამავიწყდა ამ უცნაურობაში...“
„შენ როგორ მაჭანკლობ მერე? შენს საწინააღმდეგო საქმეში უწყობ ხელს?“
„აბა, რა უნდა ქნა, მეტი გზა რომ არ გექნება, ჩემო საყვარელო ძმაო? ბევრი ვეხვეწე, ბევრი ვეწინააღმდეგებოდი, მაგრამ არაფერი გამომივიდა, ვერაფერი შევასმინე! კარგი შვილი ხარო და ღმერთი არ ჩაგაგდებს გასაჭირშიო, ყოველ უბედურებას აგაშორებსო, დაჟინებით ამბობს და, ვინ იცის, მის სიტყვაზე იქნება თუ არა, ასე მოწყალებით გადმომხედოს ღმერთმა, – ეგებ დაჯილდოების მაგივრად, კიდეც მიწყრებოდეს, რაზე ინახავ მაგისთანა გათავხედებულ კაცსაო, – და ამის გაგებამდე ვითომ მე დავაპირე ჩემი მცდელობით თავიდან ავიცილო მოახლოებული უბედურება... ისე თვალები უბრმავდებათ მაგ უხეიროებს, არ უნდათ შეხედონ, რომ ერთი ქალის ოჯახის სარჩენად არ ყოფნის ქონება, ორი ქალისას რა უნდა უყოს!“
პლატონმა ხუმრობით, დაწვრილებით მოუყვა ცოლ-ქმარს თავისი მდგომარეობის ამბავი და ის, თუ რამ აფიქრებინა, რომ მამას მაჭანკლად დასდგომოდა დედინაცვლის მოსაყვანად.
დარიკო ხმაგაკმენდილი იჯდა, მწუხარებისგან კრიჭა შეკრული; კირილე კი ძალიან გამხიარულდა, მისმა სიცილმა იქაურობა გააყრუა.
„ეგ ყველაფერი ძალიან კარგად მოგიფიქრებია... მაგრამ რომ ეყოლოს, კაცო, შვილი... ხა, ხა, ხა!.. შვილი რომ ეყოლოს? სანახაობა არ იქნება? რას იზამ მაშინ, პლატონ? ხა, ხა, ხა!“ – ხარხარებდა კირილე.
„როგორ ეყოლება... ორ კაცთან ქალი უშვილო ყოფილიყო, ე მამაჩემი რაღა განსხვავებულ კაცად უნდა გამოჩნდეს ვითომ?!“
„კი, მაგრამ ეს მითხარი, ვთქვათ, ეყოლა ახლა, რას იზამ მაშინ, ა?“ – არ ეშვებოდა კირილე.
„რა ვიცი, რას ვიზამ... ახლა როგორ გითხრა? რა ვიცი, რომ გავმწარდები, რას მეტყვის გუნება...“
„მაინც, მაინც?..“
„რა არის ახლა ასეთი სულელური ჩაცივება?!“ – შეუტია კირილეს დარიკომ.
„რაც მერე იქნება, ის ღმერთმა იცის,“ – დაუბრუნდა შეწყვეტილ საუბარს პლატონი. „რაც შემდეგ იქნება, ის ღმერთმა იცის და ახლა უნდა გამოგიტყდეთ, იმისთვის მოვედი თქვენთან, რომ დახმარება მომცეთ ამ ჩემ გაჭირვების დღეს...“
„ღმერთი კი რამეს შემაძლებინებდეს და შენ, ძმაო!..“ – წუწუნით თქვა დარიკომ.
„კი, ბატონო, თუკი რამეში გამოგადგები!“ – დაამატა კირილემაც.
„ჩემს მხარეში არავინაა ისეთი დაწყევლილი სულიერი, მე რომ მჭირდება და ეგებ აქ, თქვენსკენ იყოს ვინმე...“
„ვინ უნდა იყოს...“ – ჩაფიქრდა დარიკო.
„შენ ათას ადგილას დადიხარ, კირილე... ეგებ იცოდე სადმე?..“
„ხა, ხა, ხა!“ – გადაიხარხარა კირილემ. „განა მოხუცი ქალების ამბების გასაგებად დავდივარ, კაცო?! ქალებს რას ვეძებ, მე ქეიფისთვის დავდივარ, შე კაცო!.. უშვილო მოხუცი ქალები ღმერთსაც მოძულებული ჰყავს, მე მათ რას ვეძებ!..“
„ვერავინ გაიხსენე, დარიკო?“ – მიუბრუნდა დას პლატონი.
„ვერა, ძმაო... ვერა... აქ არც კი უნდა იყოს მაგისთანა ვინმე...“
„აბა სხვაგან საძებრად გამხდომია საქმე!“ – თქვა პლატონმა.
„მეც შენთან ვარ მძებნელი, როგორც კაცი!“ – წამოიძახა კირილემ. „ძმობას გეფიცები!.. არაფრის გულისთვის არ დაგშორდები... ვეძებოთ, პლატონ, ვეძებოთ! ხა, ხა, ხა! ჩემს დღეში ამგვარ უცხო საქმეზე არ მივლია და აქედან ვიცი, რომ ბევრი გასართობი ამბები მოგველის! რამდენ მოხუც ქალს სანატრელად გავუხდით უშვილოდ ყოფნას... ხა, ხა, ხა! ერთი ჩხუბი და ცილობა უნდა ავუტეხოთ ერთმანეთში საწყალ მოხუც ქალებს, აუცილებლად! არ შეიძლება უამისობა!..“
„რა სისულელეა ახლა ეგ?! ეგებ შენი წაყოლა სულაც არავის უნდოდეს!.. ძალით ხარ თუ?..“ – მიმართა დარიკომ.
„ძალით ვარ... თუ მაგისი მამაა ბეკინა, მეც მამად მერგება... სიმამრია ის კაცი... არ უნდა ვიზრუნო მისთვის?!“
„არავინ არ გთხოვს!“
„აბა რაზეა ეს კაცი მოსული?.. თვითონ არ თქვა, შემეწიეთო? ეგ გადაწყვეტილი საქმეა, რომ მე პლატონთან წამსვლელი ვარ დედინაცვლის საძებნელად... ხა, ხა, ხა! ეს დასრულებული საქმეა, ჩემო დარეჯან, ამაზე ნუღარ შეწუხდები... ნუ გეწყინება და უმჯობესია ვახშამზე დაგვიტრიალდე, შენ არ მომიკვდე... კი, ჩემო დარეჯან... შენებურად, ისე, გულუხვად!“
„ეგ არაფერი შენი სასწავლებელი საქმეა... შენ შენს საქციელს აზრი დაატანო, ის გირჩევნია!“ – წყენით მიუგო დარიკომ და ფეხზე წამოდგა.
„ე, განა არ გამიბრაზდა?!“ – მიაძახა კირილემ. „განა არ გამიბრაზდა? კარგი, მამაშენი ნუ მოგიკვდება, კარგი თუ გიყვარდე... წაყოლას ვერ გადავთქვამ და სხვა რამე თუ უხეირო სიტყვა მითქვამს, ბოდიში მომითხოვია, შე ქალო... მეტი რა ვქნა? ბოდიში მომითხოვია. წაყოლით კი, რომ მომკლა, მაინც უნდა წავყვე, რომ... არ ვიცი, არ ვიცი, რაც არ უნდა მიქნა... შენ რას იტყვი, პლატონ?“
„შენი ნებაა...“ – მიუგო მან, თუმცა გულში ძალიან სწყინდა კირილეს დაჟინება.
მან კარგად იცოდა კირილეს ხასიათი და მასთან მგზავრობა, თანაც ასეთ საქმეზე, მეტად საშიში იყო. რასაკვირველია, იგი სასეირნოდ მიდიოდა, როგორც თვითონ თქვა, და ამასთან ყველგან უმიზეზოდ მუდამ ჩხუბის ამტეხი კირილე სწორედ ხელისშემშლელად თუ წაჰყვებოდა, თორემ საქმეში დამხმარედ არა. პლატონს არ ეგონა, თუ ასე დაჟინებით მოითხოვდა მასთან მგზავრობას მისი სიძე, თორემ ასე არ დაიწყებდა ლაპარაკს.
„შენი ნებაა!“ – უთხრა პლატონმა, „მაგრამ ეგებ ბევრი სიარულიც არ დაგჭირდეს... აი, გზაში, ივანე გვერდევანიძე რომ არის, იმას შევხვდი და ისე, ლაპარაკში მოჰყვა, რომ ქვედურეთშიო, ბრეგაძეებისას, ყოფილა ერთი ქალი, ისეთი, მე რომ ვეძებ... სამი ძმა ყოფილან ის ბრეგაძეები... ხომ არაფერი გაგიგონია, დარიკო, მათ შესახებ?.. ეგებ იცნობდე კიდეც... ა?..“
„ბრეგაძეები... ქვედურეთში... არა, ძმაო, არა, არ ვიცი!“
„ისე, სიტყვას მოჰყვა... ძალიან აქო გვერდევანიძემ.“
„მივიდეთ და ვნახოთ მერე!..“ – წამოიძახა კირილემ.
„ასე უცებ როგორ მივიდე... ჯერ ამბავი უნდა გავიგო... ეგებ უშვილო იყოს, მაგრამ ქაჯს ჰგავდეს, რა ჯანდაბად მინდა მაშინ!“ – თქვა პლატონმა...
„ეკლესიაზე მივიდეთ კვირა დღეს. მოვიკითხოთ, შევხედოთ...“
„არა, არა, ასე არ შეიძლება...“
„რადგანაც ასეა, ჩემო ძმაო, შენ მაგის მამიდასთან მიდი... ჰკითხე სალომეს და სწორ ამბავს ის გეტყვის იმ ქალის შესახებ... ქვედურეთი მათგან შორს არ არის და აუცილებლად ეცოდინება იმის ამბავი, შენ რომ ქალს ამბობ,“ – ურჩია პლატონს დარიკომ. „თუ არა და, შეიძლება თავად იმას ეგულებოდეს ვინმე მსგავსი.“
„ბრავო, ბრავო!“ – შეჰყვირა კირილემ. „ბრავო, დარიკო! აი და ყოჩაღ, ქალო, ეგ ნამდვილი რჩევაა, შენ არ მომიკვდე!“
„მაინც ასე ვიზამ,“ – დასთანხმდა პლატონი.
„აბა, მივდივართ ხვალვე მამიდაჩემთან!“ – წამოიძახა კირილემ. „ხვალ! არა, პლატონ?“
- ხვალვე უნდა წავიდეთ.
- შენ არსად არ წახვალ! - გაუბრაზდა ცოლი კირილეს.
- თუ გიყვარვარ, მაგაზე აღარაფერი მითხრა. ჩემი საქმე მე უკეთ ვიცი... შენ შენს საქმეს მიხედე!
დარიკომ გაბრაზებულმა რაღაც ჩაილაპარაკა და ვახშმის მოსამზადებლად წავიდა.
- და თუ გინდა, პლატონ, - დაიწყო კირილემ სიცილით, - აგერ ახლოს ერთი კარგი აზნაურიშვილი მოკვდა და ზეგ ასვენებენ (ანუ დაკრძალავენ). ხომ იცი, სატირალში (იქ, სადაც გარდაცვლილს დასტირიან) რამდენი ქვრივი ქალი მიდის... მივიდეთ იქ, დავდგები ისეთ ადგილას, რომ ერთი შესაფერისი ქალიც კი არ გამომეპარება შეუმჩნეველი... ყველას ამბავს ვიკითხავ... იქნებ იქაც ვნახოთ შენი ორჯერ გათხოვილი უშვილო ქალი... ეგ უფრო ადვილიც იქნება და სწრაფიც... ა, რას იტყვი შენ?
- შე კაცო, ასე საჯაროდ კი არ მინდა ეგ საქმე! - ღიმილით უპასუხა პლატონმა.
- აბა, მაშინ მამიდაჩემ სალომესთან წავიდეთ, როგორც დარიკომ გვირჩია... ძალიან კარგი! ეს საქმე ასე გვაქვს დაგეგმილი, ხომ? ახლა კი მე წავალ და ბიჭს მოვაყვანინებ შენი ცხენისთვის... შენ კი ცოტა დაისვენე, ნამგზავრიც ხარ და მერე ვახშმისთვისაც ცოტა ძალა დაგჭირდება, რომ მხიარულად შევუდგეთ აქედანვე საქმეს, ხა, ხა, ხა! - გულიანად გაიცინა კირილემ, შეიყვანა ოთახში პლატონი და თვითონ კი დაბლა, ეზოში ჩავიდა.
- ჰეი, ჰეი, ნეტავ შენისთანა ხასიათის მქონე კაცს! - უნებურად წამოიძახა ოთახში მარტოდ დარჩენილმა პლატონმა. - ყველაფერი არაფრად უღირს... თავის გართობას მისდევს... ან კი რა უჭირს? ჯერ კიდევ ეყოფა მამის დანატოვარი ქონება... ჩემისთანამ იკითხოს, ჰეეეი! - ამოიოხრა პლატონმა, შეიხსნა ქამარი, გაიხსნა ჩოხა და მიწვა იქვე კედელთან მდგარ ტახტზე.
შებინდებული იყო, როცა კირილემ პლატონი გამოაღვიძა.
- ადექი, ადექი, პლატონ, შენ ნუ მომიკვდები (ანუ, ღმერთმა ნუ ქნას, რომ რამე დაგემართოს), ისეთ ვახშამს გვიმზადებს დარიკო, რომ შენ მოგეწონება!.. მართლა, კაცო, რამ შეგაჯინა იმისთანა ბედაურზე (კარგ ცხენზე), შენ რომ მოგიყვანია?
- ჰო! - მიაჩერდა პლატონი სიძეს.
- შენ არ მომიკვდე (ანუ, ღმერთმა ნუ ქნას, რომ რამე დაგემართოს), იმან ჭიშკრამდეც ვეღარ მიგიყვანოს შენ, ისეა!.. - გულიანად გაიცინა კირილემ.
- ზურგი ექნება გაფუჭებული! - დაღონებით ჩაილაპარაკა პლატონმა.
- აქვს და ასე?! სულ მთლიანად გადატყავებული აქვს!
პლატონმა შეწუხებით თქვა: „ეს ამბავი იმ საძაგელი გვერდევანიძის ბრალია! ღმერთმა მისი ოჯახი გაანადგუროს... ისედაც დასასჯელია, რადგან ბოროტებას ავრცელებს!.. ახლა რა მეშველება? ახალი უბედურება ხომ არ დავიტეხე თავზე?!“
„არაფერია, არაფერი!“ – მხიარულად შესძახა კირილემ. „გამაგრდი! ცხენს ვერ გიშოვი, რა?“
„ამას რა ვუყო?“
„ეგ დავტოვოთ... აქვე მეზობელი ყაზახი მყავს, ისეთი წამალი იცის, სამ დღეში მოურჩენს ზურგს... ჩვენ წავიდეთ და, როცა დავბრუნდებით, დარიკო ცხენს უკვე გამოჯანმრთელებულს დაგვახვედრებს. არაფერია!.. აბა, წავიდეთ და ერთი-ორი სადღეგრძელო დავლიოთ შემწვარ გოჭზე... ღმერთსაც შევთხოვოთ დახმარება და ასე გავატაროთ ეს დრო!.. მწუხარება ჯოჯოხეთშიც არ მოგვაკლდება და აქ მაინც ვიხაროთ, კაცო!..“
ცოტა ხნის შემდეგ სამივე სადილის სუფრას მიუსხდნენ. გახალისებული კირილე ათასნაირ სადღეგრძელოებს იგონებდა და დაჟინებით აძალებდა სიძეს ღვინოს.
„ნუ აწუხებ, კირილე!“ – ეუბნებოდა დარიკო, მაგრამ კირილე თავისას მაინც არ იშლიდა.
„აბა, რად მინდა ოჯახი, თუ ჩემთან მოსულ კაცს, მით უმეტეს სიძეს, რომელიც ქორწილში მეპატიჟება, არ დავათვრებ, არ დავალევინებ წესისამებრ!.. თუ ასე არ მოვიქცევი, მასთან რომ მივალ, აღარც მე დამალევინებს და წყალნასვამს გამომისტუმრებს... რატომ ვუმტრო ჩემს თავს? რატომ უნდა გავაკეთო ეგ? ხა, ხა, ხა! სულელი ვარ? თუ გიყვარვარ, ერთბაშად გამოცალე ეგ ყანწი... სადედინაცვლოს სადღეგრძელოა!.. ემაგრე!.. მაგრე!.. შენი ჭირიმე, ბეზ კაპლი, ბეზ!“ – ხარხარებდა კირილე კიდევ დიდხანს.
– V –