ქართველთა და კახთაგან თავიანთ უფალთან შეორგულება
ჩემს ორ უფალს ერთად ვახსენებ. თუმცა ისინი წარმოშობით შორს იყვნენ, შტოდ ახლოს მონათესავეები არიან. ერთი არის დავითის ძედ წოდებული (იგულისხმება ქრისტე), რომელმაც ჯვარზე იტანჯა, მეორე კი ვახტანგ მეხუთე, რომელიც ქართველთა მეფედ იჯდა.
ის ერთი უფალი (ქრისტე) იყო გლახაკთა ნუგეშისმცემელი, მეფსალმუნე და მქადაგებელი, ღვთის ქებით ბოროტთა დამამარცხებელი. ის თავისი ფესვის მსგავსად ნაყოფს იძლეოდა, იყო მწყემსი, რომელიც ცხვრებს იხსნიდა და მგლებს არ აძლევდა.
მას ემორჩილებოდნენ ქართველები, როგორც მონის წესი იყო. მის გარეშე ცხოვრება სიამოვნების გარეშე ჭირად მიაჩნდათ. მაგრამ კვლავ შესცდნენ მის გზას, როცა ცოდვის ბურუსმა მოიცვა. ჩაიძირნენ ცოდვის მორევში, ვერ იცნეს მადლის გზა.
გულმანკიერები გახდნენ, შეამცირეს სამსახური ღვთისადმი. დაივიწყეს მისი ურიცხვი მოწყალება. ზოგიერთს ეშმაკის მანქანებანი შეეხო და დავითის, მამამისის, ფსალმუნების ჰანგები დაამსხვრიეს (ანუ ღვთისმსახურება დაარღვიეს).
გაუორგულდათ ჯარი, ხარკის მიმცემი ერი. პირით პატივს სცემდნენ, მაგრამ გულით მატყუარა და მზაკვრები იყვნენ. უარყვეს უფლის მცნება, მოუსმინეს ეშმაკის ნათქვამს. რაც დათესეს, ბოლოს მოიმკეს თავიანთი ნაშრომი.
რჩეულნი ასწავლიდნენ თავიანთი ქვეყნის მეფეს. წაუკითხეს ბრძანება, რომელიც კეფის (ბიბლიური პერსონაჟი) მიერ იყო გადმოთარგმნილი: იყავით ხარკის მიმცემნი, შეასრულეთ მეფის ბრძანება. მოვიდა დიდი გაჭირვება, დრო წახდა სიიაფისა.
ღვთისმშობელმა უთხრა: იწამეთ ის, ვინც ზეციდან მანანა გვიწვიმა. დედამიწაზე უმამოდ, ქალწულს ძე მაწოვა. პაპად და ბებიად ითვლებოდნენ იოაკიმე და ანა. ამით თქვენი ცოდვა ყველასთვის მიეტევება.
არ დაიჯერეს, არ გააკეთეს ის, რაც სარწმუნო იყო და დასაჯერებელი. დაყრუვდნენ, დაბრმავდნენ, გააკეთეს საქმეები, რომლებიც გასაოცარი იყო (ცუდი გაგებით)! თუმცა იყვნენ მღვდლები და ბერები, მათაც ვერაფერი კარგი გააკეთეს. მადლით მოყვრები დამცირდნენ, ცოდვით კი მტრები გამრავლდნენ.
დაჯაბნეს გულადი მამაცები, რომლებიც მძლეველ მებრძოლებს ამარცხებდნენ. ნებით გახდნენ მტრების მძლეველები უბრძოლველად (ანუ მტრებს უბრძოლველად დანებდნენ). ციხე გაუღეს, შეუშვეს დამქცევები, დამამარცხებლები, მტრები, რომლებიც სამკვიდროს ანგრევდნენ და საყვარელ ადამიანებს ართმევდნენ.
გაუცვდათ შეშლილებს ოსტატობა, სიყვარული. ვერ სძლიეს მძლეველ მებრძოლებს, ვერ გამოიჩინეს გულმაგრება. შეშინდნენ, საყვარელ ადამიანებს გაექცნენ, უარყვეს ისინი. წუთიერ მოყვარეს დაუმეგობრდნენ, ხოლო მუდმივ მეგობარს მტრობა დაუწყეს.
ვერ გაუმაგრდნენ, როდესაც მტრებმა ბრძოლა დაუწყეს. დაემორჩილნენ თავიანთ მმართველებს, არავის უნდოდა მორჩილება! მეფის ცოლი გაუშვეს, ხაჭასთან გაიქცნენ. ყმად წაუვიდნენ ისას (მუსლიმ მმართველს), გახდნენ მამადის (მუსლიმური სახელი) ქოლანი (მსახურები).
დაიწყო დიდი მტრობა, ერთმანეთის ლანძღვა. ამპარტავნება და შური, უსირცხვილოდ დაპირების გატეხა. ავაზაკობა, ქურდობა, გზებზე ჩასაფრება, ტყვეობა, მკვლელობა, გატაცება – ქვრივების, ობლების, მწირების.
როდესაც ამ ბრძენთა ბრძენმა (ღმერთმა) ეს შეიტყო, ბრძანა ხელის აღება (ანუ მოქმედება), რისხვით გაშვება იმ თემებზე, საფარველის მოხსნა. უთხრა მათ: რჯულთა გამრყვნელნო, ახლისა და ძველისა! თქვენც იხილავთ ამიერიდან თქვენი საფუძვლის მოსპობას!