ნუ ენდობი ამქვეყნიურ ცხოვრებას, ის მატყუარაა და არ აქვს მუდმივი სახე (არ არის ერთგული)! ხელში ვერ დაიჭერ, რაც არ უნდა მაგრად მოკიდო; დღეს თუ სიხარულს მოგანიჭებს, ხვალ ისეთ ჭრილობას მოგაყენებს, რომ ვერ მოიშუშებ. ამიტომ სჯობს, უარი თქვა ხორციელ სიამოვნებებზე, სულისთვის კი ილოცო და მსხვერპლი შესწირო.
ამქვეყნიური ცხოვრება ანათებს და ბნელდება, ის ცვალებადია და მუდმივად ტრიალებს! ერთ წამს მშვიდი ქარი დაუბერავს, მეორე წუთს კი გემს დაამსხვრევს. ყოველი სიხარული, რომელსაც ეს მუხთალი სამყარო მოგანიჭებს, ისევ დარდად იქცევა. არც კარგი და არც ცუდი დრო დიდხანს არ გაგრძელდება.
მე ვიცი, მეც ვიყავი ამქვეყნიურ ცხოვრებაში განცხრომასა და შვებაში; მიყვარდა, კარგად მიმაჩნდა და ვცდილობდი, არ გამეშვა. ახლა თქვენც ხედავთ ჩემს ამჟამინდელ პირქუშებას ამის გამო, გული დამწვარი მაქვს ტანჯვით, ოხვრით და უიმედობით.
ეს ცხოვრება ხანმოკლეა, კაცს წამითაც არ შერჩება. რაც თავიდან მომეცა, ბოლოს ისევ წამერთვა! ამ მუხთალმა სამყარომ დამაკავშირა იმასთან, რაც მეხვეწებოდა და მემორჩილებოდა. ამის გამო სევდით გული, როგორც შეშა, ცეცხლზე დამეწვა.
წყეულმა, ცრუმა და მაცდურმა სამყარომ ფეხქვეშ ხაფანგი დამიგო: თავიდან მეგობრად მომევლინა, ტკბილი სიტყვები მითხრა, გამეთამაშა, მაცდინა და საცხოვრებელი მომცა. მაგრამ როცა გამანადგურა, გამკიცხა და ნიშნის მოგებით მითხრა: „რატომ გააკეთეო?“
ამიტომ ვემდური ამქვეყნიურ ცხოვრებას, თორემ სხვა სადავო რა მაქვს? სად მომიყვანა, სად მყოფი, კიდევ მივყავარ სადღაც! მამა, დედა, ძმა თვალით ვეღარ მხედავენ, დაო, შვილებისგანაც უღირსად გამხადა.
ამქვეყნიურმა ცხოვრებამ წამართვა ყველაფერი, რაც მქონდა. მისგან მორწყული მახე თავზე დამება. ორჯერ დაწყევლილი გამხადა მტრებისგან, ხელებზე თოკი შემება. ამის გამო ვტირი, თვალებს ცრემლი მიბნელებს, დღეები ღამესავით მეჩვენება.
მუხთალმა სამყარომ მშვილდი მომიზიდა და ისარი გულში ჩამასო. არ მომცა არც ძე, არც ასული, არავინ მეძახის „მამასო“. მან დამიჩაგრა გონება და მტერი თავზე მომასია. დავჯექი და ლექსების წერა დავიწყე, ვთქვი, რომ ამას ვიშვილებ.
ამაზეა ჩემი და ცრუ ამქვეყნიური ცხოვრების ჩხუბი. სადაც კაცს არ უნდა, იქ წაიყვანს, ყელზე თოკი აქვს დაბმული. ამისთვის ვტირი ცხელი ცრემლებით, სველი მაქვს კალთა-უბე. მე ერთი რამ მინდოდა, არ მომცა; ვისაც არ უნდა, იმას კი ტყუპები მისცა.
სამ-ოთხჯერ ამ მუხანათმა გულში ლახვარი ჩამარტყა. სულ მატირა ჩემი დღეები, არასოდეს არ მამღერა. ბოლოკივით გამხადა ავრეხი, ამაყოჩა, ამაღერა. თესლისგან გამომაშრო და უნაყოფოდ დამაბერა.
გამხადა უშტო, უნაყოფო, როგორც გამხმარი ხის ტანი; გულზე სამჭედლოსავით დამადო სევდის ლახვარი; ცრემლები მატულობს ჩემს თვალებში, წვავს, როგორც თევზების დასაჭერი ბადე. ასე მეჩვენება ეს სამყოფელი, როგორც გალია ფრინველისთვის.
ორგული და ორპირია ეს სამყარო: ხან ნოტიოა, ხან კი გვალავს; დღეს თუ კარგს წინ წაგიძღვარებს, ხვალ ცუდს მოგადევნებს. ნუ ენდობი, მოგატყუებს, ისარს ისვრის, მშვილდს კი მალავს. იმას ვნატრობ, ვინც სწორად გაკვალავს ამქვეყნიური ცხოვრების გზას.
ორ რამეს აძლევს კაცს ეს სამყარო, არ აკმაყოფილებს ერთით: ხან მოაწყენს, აატირებს, ხან მოალხენს, ანამღერებს. ერთნაირად არავის აცოცხლებს. როგორც მიწისგან შექმნა ჭურჭლად, ისევ მიწად აქცევს.
მიდის-მოდის ეს სამყარო, ქარიშხლიანი ზღვის მსგავსად ღელავს! დრო და ჟამი უკან დასდევს, მის ნაქსოვს ქსოვს და თელავს. ის სუსტი კაცი ცელს რას უზამს, რას თიბავს, რას ცელავს? ამიტომ ვკიცხავ ამქვეყნიურ ცხოვრებას, სულ ბნელია, რასაც ანათებს!
ამისთვის ვარ შეშფოთებული, როგორც თავდასხმული მტერი, მისი ცეცხლით ჩემი გული ჭირისოფლისგან დამწვარია. მოსაგრილებლად წყლულზე დასხმული წყალი მოწყვეტილა: გული ასე დაუკუწავს, როგორც გალესილ დანას ხამი.
ნაღველით დღეები შემიმოკლდა, აღარ მაქვს, დამელია; ყველაფერი მწარედ გარდამექცა, რაც ტკბილად დამელია. ჩემი გვამის შესაჭმელად მზად არის ტურა და მელია. ახლა მეც წამოვალ თქვენთან, სადაც ძმა მელოდება და და მელოდება.
როგორ მივცე თავს მოსვენება, როგორ მივაგო პასუხი ამ მორბენალს? სასიკვდილოდ მივსულვარ, სული ყელში ამომდის. მეძახიან: „ახალდაბაში ნუღარ ხარო, წამოდი ბოლოს!“ ახლა რომ იქ წამიყვანონ, ვინ გამიზრდის ამ ობოლს?
მითხარი, მტერო, ვისი თხოვნით მოიგე რა დავითისგან? რატომ უყვედრე უშობელს, რომ ბერწი ხარ, ვერაფერი მოიგე? მას შვილად ვერავინ სჯობს, ვინც დავითი შვილად მოიგერა, ვინც გამოთქვა, ის იშვილა, მტერი იმით მოიგერა.
მე რაც ვშობე, შვილად ვთვლი, თუ ეს აღმზრდელმა გამიზარდა. ვზრდი მომღერლად, თუ ჩემი სიმღერა არ გამიზარდა. თუმცა ენა გასარეკლდა, გული ამისთვის გამიზარდა, მაგრამ მეფეთა სამსახურით ეს საზრდელად გამიზარდა.