დავით გურამიშვილის ლეკების მიერ დატყვევება
ვაი იმ დღის დამსწრეებს! ახლა სათქმელადაც ძნელია, ადამიანისთვის თავისი ცუდი საქციელის საშინლად მოყოლა. ცოდვამ მოგვიცვა, ნათელს სიბნელე შემოეხვია, ხელში ნაჭერი სიკეთე (ანუ ის, რაც გვქონდა) საძებნელი გაგვიხდა.
ქართველთა მადლს ცოდვამ სძლია, როდესაც ამწონმა (ღმერთმა) აწონა; უღირსად ჩაითვალნენ ღვაწლით, თავი ვეღარავინ აწონა; ამის გამო მტრებმა მათზე დიდი ზარალი მიაყენეს, მტვერმა მარილი აღარ მისცა, არც პურის ლუკმა აწონა (ანუ არაფერი გამოუვიდათ).
წინ მბრუნავმა დრო-ჟამმა უკუღმა დაიწყო ტრიალი, ფრთა მოჰკრა ქართლსა და კახეთს, ხრტიალი (ძვლების ხრაშუნი) აატეხინა: მამლები (მამაკაცები) ტურამ დაჭამა, დედლები (ქალები) ტიალად (მარტოდ) დარჩნენ, ყოვი (მტაცებელი ფრინველი) და ყორანი მიადგნენ და წკრტიალი (კივილი) დააწყებინეს.
განადგურდა ხშირი ქვეყანა, გახდა უდაბნო და ტრამალი! სულ წაიტაცეს, თუ ვინმე ჭაობში გადარჩა წამლად (ანუ ცოტა). დადედლებულნი (ქალებივით შეშინებულნი) შიშისგან მამლებად (მამაკაცებად) აღარ ვარგოდნენ, აღარავინ დარჩა ფარსაგი (გამბედავი) პატრონად, ქვეყნის მამლად (მფარველად).
კახეთის ბატონს კონსტანტინეს საქმე ცუდად წაუვიდა, თურქეთის სულთნის ქურქი ჩაიცვა, სპარსეთის შაჰის ხალათი დათმო; მტერს ნებით დაემორჩილა, ძალით ვეღარაფერი ქნა, მიენდო და თავის თავზე ჯალათი (მტანჯველი) აამუშავებინა.
რაც მოგახსენეთ, ჩვენი ერთმანეთთან ბრძოლამ მოგვიტანა! ქართლი ოსმალომ დაიპყრო, კახეთი კი ლეკების მოლამ (წინამძღოლმა); ამით ჩვენმა დაღვრილმა სისხლმა ხევები სულ ამოავსო. მთები და ბარები ჩვენი მკვდარი გვამების ყროლმა მოიცვა!
მე ვიყავი ერთი თავადი, გორისუბანში ვცხოვრობდი; ჯვარობის დღეს ჩვენი ქალები და რძლები ლამაზ ჯუბებს (კაბებს) იცვამდნენ; იქიდან ამქვეყნიურმა ცხოვრებამ გამაგდო, ყუბანში გადამაცილა, ვაი, რა კარგად მოვთქვამდი, ვინმე თუ ბანს (თანხლებას) მეტყოდა!
მოდი, მომისმინე, მოგიყვები ჩემს ტყვედ წაყვანას. ქვეყნის განადგურების გამო სხვა ქვეყანაში ვცხოვრობდი, სადაც ქსნის ხევზე ლამისყანას ეძახიან, იქ მეგობრის მუშას თავზე ვედექი, ყანის მოკვრას ვაპირებდით.
დილით ავდექი, წინასწარ წავედი ორი კაცით, ვთქვი, მუშას სადილს ვუმზადებთ ძროხით, ცხვრითა და ღორით; ჯერ მუშები არ შეკრებილიყვნენ, შორიდან უნდა მოსულიყვნენ, ჩვენ თურმე დაგვინახეს, ლეკებმა ირტოზის გორიდან მოგვმართეს.
იქ ახლოს წყარო მოედინებოდა, მასთან ხშირი ტყე იყო. იქ მოგვეპარნენ, თხუთმეტი კაცი დაგვისხდა მზირად (ჩასაფრებულად); თოფი და ხმალი მოვიხსენი, მუხის ძირას მივაყუდე; იმ წყალზე პირის დასაბანად მე მივედი ჩემი უბედურების გამო.
შემიპყრეს, წამომიყვანეს, ხელ-ფეხზე ბორკილები დამადეს, ასი მთა გადამატარეს, ცხრა იმდენი მინდორი; მუდამ თვალებიდან მდუღარე ცრემლი მდინარებდა, მაჭამეს დუმა და ხალი, ხინკლის წვენი დამალევინეს.
მე დუმის ჭამას არ ვჩივი, ნეტავ მაძღრად მქონოდა; არ ვინაღვლებდი, ცხიმით რომ ტუჩი გამსვროდა; მე ეს მიმძიმდა, ხელ-შეკრული რომ მოვყავდი ოსოქოლოდ (ტყვედ). ვაი, რატომ დარჩი ცოცხალი, შენ, თავო, ჩასაქოლად (დასასჯელად)!
მომიყვანეს, უღირსებმა ღირსეულად მომემსახურნენ (ანუ ცუდად მომექცნენ). არც მასვეს და არც მაჭამეს, არც ჩამაცვეს და არც დამხურეს. უსასყიდლოდ მიღებული (ანუ ტყვედ აყვანილი) გასაყიდად გამიმზადეს. გავიპარე, დამიჭირეს, „რატომ წახვედიო“, დამსაჯეს.
მარტო ვიყავი, ღმერთის გარდა სხვა პატრონი არ მყავდა, არც სამხედრო საჭურველი მქონდა იმედისთვის; ღმერთს მივენდე, მან ისმინა ჩემი ვედრება, ხელმეორედ გავიპარე, როგორც კი დრო ვიპოვე.