როდესაც დატყვევებულმა ურჯულო ქვეყანაში საყვარლის სახე და სურათი ვეღარ ნახა, იმისი მოთქმა დავითისგან
სახით მშვენიერო, სხივო, მზეთა-მზის სახეო, გეძებე და შენი მსგავსი აქ ვერსად ვნახე; გევედრები, ნუ გამწირავ, მოვკვდე, შენს გვერდით დამმარხე, ჯოჯოხეთში ნუ ჩამაგდებ, სამოთხე მომეცი!
ვაიმე, ჩემო საიმედო, ტკბილო სიცოცხლის წყარო, გავეყარე შენს სახეს, ვაი, თუ ვეღარ შეგხვდები! ახლა შენვე გთხოვ, შენ შემყარე (შემაერთე), ვინც ცა-სამყარო შექმნა, მასაც ვევედრები, ვინც გამყარა (გამომყო), მისი ჯავრიც ამომიყაროს!
საყვარელო, სახით ნათქვამო, უსასყიდლო მარგალიტო! ვის შეგადარო, ჩემთვის მკვდარო, მზევ, მზეთა-მზის მაგალითო! გევედრები შემიბრალო, თავს მომჭრიან მანგალით (ცელით), როდესაც სულს ამომგლიჯავენ, შენკენ მიმიზიდე!
მტანჯავენ, „მოითმინეო“: ახლა როგორ დაგთმო, როგორ დაგთმო, უმანკო მტრედო, გვრიტო? შენ, შარბათი, როგორ დავღვარო და ძიმწარის (მწარე ბალახი) წვენი ვსვა; სიბნელეში ვზივარ, გევედრები, სინათლე ამომიხსენი, ამოვძვრე და გამოვიქცე, მოვიდე და შენ გიყურო.
შენ იესო, ჩვენო მწყემსო, ჩვენთვის სისხლის დამღვრელო! როგორც ცხვარი, დაჭრილი ვარ, ნუ დამკარგავ, მომძებნე; ჩემზე უხილავ მხეცებს ნუ მოუშვებ, განარისხე; მარცხნივ თიკნებს განმარიდე, მარჯვნივ კრავებთან შემრაცხე!
სამკურნალო ცვარ-ცხებულო, სნეულთა ჭრილობების შემხვევო! სნეულება განმიკურნე, მოდი, სალბუნი მომაცხე; საყვირების ხმა გამაგონე, ხმამაღალი ხმა ამოიღე, როგორც ლაზარეს, დამარხულს, „აღდექი“ – თავზე დამძახე!
ჩვენო ცხვრებო, მწყემსის კვერთხო, სიცოცხლის ხის ძელო, შენზე მიბმულით დაიმსხვრევა ჩემი დაღუპვის მახე; შენს ჩრდილქვეშ დავმჯდარვარ, ჩემო სამოთხის დამმარხველო (მომნიჭებელო), მავნეებისგან განმარიდე, ცუდს ნურაფერს შემამთხვევ!