დავითის გაპარვა ტყვეობიდან
გულზე მქონდა მოხაზული სიცოცხლის წყაროს ღარი. ვიტირე და მასზე ცრემლების ღვარი გადმოვაქციე. ღმერთს ვთხოვე: „შენ მიწყალობე ასეთი წინამძღვარი, უვნებლად გადამატარო ქრისტიანთა მტრების საზღვარი.“
ღმერთი ვახსენე და წამოვედი იქიდან, სადაც ხსნას ველოდი. გული ტიროდა, თვალები ცრემლებით მევსებოდა. აღარ მეგონა, თუ კიდევ მექნებოდა გული. ვიტყოდი: „ვაი, ჩემთვის დაკარგულო მეგობრებო!“
დღისით მზე მყავდა წინამძღვრად, ღამით კი მთვარეს ვუყურებდი. მივენდე შვიდ ვარსკვლავს ჩრდილოეთის მხარეს. ღამით შიშველ მთას მივადექი შუა დაღესტნის არეში. იქ რაღაც მომენტს შევესწარი, რაც სიცოცხლეს ამწარებდა.
ასტყდა ქარი და დაიწყო სეტყვა, ელვა და ქუხილი. წამდაუწუმ ელვის ზარით თვალებმა ტკივილი იგრძნეს. არსად ჩანდა თავშესაფარი, ამაზე შემექმნა წუხილი. თავზე სარტყელი მოვიხვიე, წავედი, ტანს არ ვუფრთხილდებოდი.
სეტყვის თავში დაცემის შიშით პირქვე დავვარდი. გულმა მითხრა: „ადექი, იელვებს, იპოვი გამოქვაბულს.“ ავდექი; იელვა, მივადექი მთის ხვრელს, საიდანაც ლოდი იყო მოგლეჯილი. მივედი და შიგნით შევძვერი, მადლობას ვუხდიდი მხოლოდშობილს.
დიდი იმედი დამედო, ვთქვი, ალბათ, ღმერთი მფარავს. თუ ჩემთვის კარგი არ უნდოდეს, კარავს არ დამადგამდა. დამიხსნა წვიმა-სეტყვისგან, სასტიკად მბზარავი ქარისგან. ვინც ღმერთს ენდობა, ღმერთი კარგს გაუკეთებს, არასდროს ცუდს.
ვთქვი: „ეჰ, ღმერთო, შენა ხარ ჩემსავით შემცდართა მხსნელი. თუ არა შენგან, წინასწარ საქმის შეტყობა ძნელია. თვალებდახუჭული ვიწექი, ირგვლივ ბნელი ღამე მეხვია. გულით მაცნობე წინასწარი გზა და ვიპოვე საძებნელი.“
სეტყვა გადაიღო, გამოვედი. უფალს მსხვერპლი შევწირე: არ მყავდა საღმრთო შესაწირი, მხურვალე გულით შევტიროდი. არც მქონდა საღმრთო წერილი, ცოდნაც მცირე მქონდა. „ღმერთო, დამიხსენი მტრებისგან!“ ეს ლოცვა დავიზეპირე.