ყვარყვარე: მერე მე ეს რაში გამომადგება? ეჰ, ეს ცხოვრება სულ ტყუილი და უაზროა, ბოლოს ხომ ყველა კვდება.
ქუჩარა: სულ ერთია, ჩემო ყვარყვარე, სანამ ცოცხალი ხარ, ხომ მაინც ათქმევინებ ხალხს, რომ დიდი კაცი ხარ.
ყვარყვარე: დედამ გამაჩინა, აბა ქათმის კვერცხიდან ხომ არ გამოვჩეკილვარ, თქვე უპატრონოებო.
ქუჩარა: კი, კი... სოფელში ამბობენ, შენს დაბადებაზე ისე დაუტენია თოფი წყვიწყვის, რომ ლულა გასკდომია უბედურს. (ისმის ხმაური.)
ყვარყვარე: ეჰე, ბოლშევიკები მოდიან და რას მიმოწმებთ, მეზობლებო, იმათთან.
ქუჩარა (კაკუტას): ვაქოთ, ბიჭო!
კაკუტა: კი, ცაში ავიყვანოთ.
ყვარყვარე: ხომ გახსოვთ, რამდენი წვალება მინახავს თქვენი გულისთვის.
ქუჩარა: ის გავაცხადოთ?
ყვარყვარე: კი, სიმართლე თქვით.
ქუჩარა: კარგი, ასე იტყვით, რომ თავიდან ნაცარქექია იყავი და შიმშილით გკლავდნენ.
კაკუტა: კი, ყველამ ვიცით.
ქუჩარა: თბილი სახლიდან გზაზე გაგაგდეს. ბოლოს იჯარა აიღე – შენც გამდიდრდი და მუშებსაც ტყავი გააძრე.
კაკუტა: ხიდი მაინც ვერ გააკეთე.
ქუჩარა: ვიტყვით, რომ კერიიდან აგაგდეს, შე საწყალო, და მართალი კაცი კინაღამ ჩამოგახრჩო.
ყვარყვარე: მართალი კაციო!
კაკუტა: კი, სულ ტყუილად დაგიჭირეს. ახალგაზრდების საქმეში არ ჩარეულხარ.
ქუჩარა: მერე, გაქცეული ჯარის უფროსობა გინდოდა, მაგრამ ჩვენისთანა უჭკუოებმა გიღალატეთ.
ყვარყვარე: ეს რა გამოდის?!
კაკუტა: მას შუა და იმას შუა რომ იყავი, იმასაც ვიტყვით.
ყვარყვარე: რას იტყვი?!
კაკუტა: სასახლეში რომ წაგვიყვანე და ყმად რომ ემსახურებოდი და მერე ის მთავრობა რომ სწრაფად გაქრა.
ყვარყვარე: ჰოდა, ახლა კარგ ჯილდოს მიიღებთ ჩემგან, წამოდით, უნდა დაგიჭიროთ.
ყველანი: რატომ, რატომ გვიჭერ?
ყვარყვარე: რადგან თქვენ ვერ მიცანით, თვითონ უნდა გაგაცნოთ ჩემი თავი და... როგორც გამოუსწორებელ დამნაშავეებს, დაგიჭერთ. (ეძახის) ეი, ვინა ხართ! (შემოდიან რაზმელები) წაიყვანეთ ესენი და სამივე იმ სარდაფში ჩასვით!
პირველი რაზმელი: არ დაეტევა, ამხანაგო, არ დაეტევა და რა ვქნათ?
ყვარყვარე: წაიყვანეთ!
ლირსა: ეს რა უბედურებაა?
პირველი რაზმელი: ის ხალხი იქ ისეა გამწარებული, როგორც კი გავაღებ კარს, გარეთ გამოცვივდებიან, იხრჩობიან.
ყვარყვარე: გინდა შენ, პროლეტარიატის ძალაუფლებას ძირი გამოუთხარო?!
პირველი რაზმელი: არ მინდა.
ყვარყვარე: აბა, წაიყვანე!
ლირსა: ბატონო, რას გვიშვებით, კაცებო, მიშველეთ, თქვე დაწყევლილებო!
ქუჩარა (მუდარით): ყვარყვარე, ყვარყვარე, რას მიშვები?!
ყვარყვარე: გაყევი!
ლირსა: ბატონო, შენი მუხლის ჭირიმე!
ყვარყვარე (აპირებს წიხლი უთავაზოს ლირსას, რომელიც კაკუტას ეფარება): აი, ჩემი მუხლი!
ლირსა: რა ცეცხლში ჩამაგდეთ, კაცებო, თქვე დაწყევლილებო, სად მომიყვანეთ? ამისთვის მეუბნებოდით, ამხანაგიაო?!
კაკუტა: ქუჩარა, ბიჭო, შენ ამბობდი, ცოლიან კაცს პატივს გცემსო, სადაა?
ყვარყვარე: ჩქარა წამოდით, ფეხს ნუ ითრევთ!
რაზმელები (თოფს მოიმარჯვებენ): წამოდით! (ყველა მიდის. შემოდის სევასტი ორი წითელარმიელით. ადის კიბეზე. რევკომიდან გამოდიან გულთამზე, რევკომის თავმჯდომარე, წევრები და შეეგებებიან სევასტის)
გულთამზე: სევასტი, შენ მოუთმენლად გელოდით.
სევასტი: კიდევ კარგად ყოფილხართ. ისე არეულია ეს მაზრა, არ მეგონა, თუ აქ ცოცხალი დამხვდებოდით.
თავმჯდომარე: დიახ, ჩემმა ავადმყოფობამ ეს ახლად გასაბჭოებული მაზრა ისევ ძველი აბრაგების ხელში ჩააგდო.
სევასტი: ეს რა ხმაურობაა?!
გულთამზე: გესმით, რაღაც დაამტვრიეს.
სევასტი (შემორბიან პატიმრები): ესენი საიდან მორბიან?
პირველი პატიმარი: გვიშველეთ, ამხანაგებო, ციხეში ჩაგვყარეს, დაგვიხსენით!
სევასტი: ეს რა ხალხია!
მეორე პატიმარი: უკანონოდ დაგვიჭირეს, კარი რომ არ გამოგვემტვრია, ვიხრჩობოდით.
სევასტი: ციხეში ვინ ჩაგყარათ?!
პატიმრები: ყვარყვარე თუთაბერმა!
გულთამზე: ყვარყვარემ?
სევასტი: ეს სახელი ნაცნობია, გულთამზე, შენ არ გახსენდება?
გულთამზე: უი, ის ნაცარქექია ხომ არ არის?!
სევასტი: დამშვიდდით, გლეხებო! სად არის დამნაშავე?
პირველი პატიმარი: როდესაც ჩვენ გამოვცვივდით, გაიქცა.
მეორე პატიმარი (იხედება): აი, გაუკოჭიათ.
ხმები: მოჰყავთ, მოჰყავთ!..
ყველანი: ჩქარა, რევკომში მოიყვანეთ! (სევასტი, გულთამზე, თავმჯდომარე და წევრები შედიან რევკომში. წითელარმიელებს შემოჰყავთ ყვარყვარე. უკან მოჰყვება პირველი რაზმელი)
პირველი რაზმელი: არ დაეტევა-თქვა, ხომ ვიძახდი! (წითელარმიელებს ყვარყვარე შეჰყავთ რევკომში)
ხალხი: გაასამართლეთ! (შემოდიან კაკუტა, ქუჩარა და ლირსა)
ქუჩარა: დაინახეთ, რევკომში რომ შეათრიეს ის არამზადა?
ლირსა: კი, კი... კარგად მიათრევდნენ.
კაკუტა: რას იზამენ ახლა, მოკლავენ?
ქუჩარა: მოკლავენ, აბა, ცოლს კი არ მოაყვანინებენ!!
ლირსა: ახია, კაცებო, რასაც უზამენ. ვერ ხედავდით რა დაგვიტრიალა?
ქუჩარა: დრო კია, მამამისი წყვიწყვი შავს იკერავდეს.
კაკუტა: კი, კი, ზარალი გამოუვიდა.
პირველი პატიმარი (კაკუტას და ქუჩარას): თქვენ იცნობთ მაგ უმოწყალოს?
ქუჩარა: ვიცნობთ კი არა, მაგის შიშით ძლივს დავდივართ ქვეყანაზე.
მეორე პატიმარი: როგორ, კიდევ გაწვალათ ამის გარდა?
კაკუტა: ერთხელ გამოვეპარეთ, თორემ, ახლა ცოლი კი არ მეყოლებოდა - მკვდარიც ვიქნებოდი.
ქუჩარა: კაცო, კაკუტა! მაშინ რომ გადაურჩით, ხომ დავიფიცეთ, თოფის მანძილზე არ მივეკაროთთქო, ახლა როგორ გადავცდით?!
კაკუტა: ჰოდა, ეს მოგვივიდა.
ხალხი: ეჰ, დასაღუპავია მაგისთანა კაცი!
ქუჩარა: აბა, ეგ თუ გაუშვეს, სულ ერთია, მთელ ქვეყანას დააქცევს (ყველა გამოდის რევკომიდან).
თავმჯდომარე: ამხანაგებო, ყვარყვარე თუთაბერის უსაქციელო საქმეები სულ თავიდან ბოლომდე გამოვარკვიეთ.
ქუჩარა: ალალია, ხომ ჩავარდი გასაჭირში!
ყვარყვარე: რომ ვერ მივხვდი, რას მემართლებით? მე რევოლუციაზე ლოგინი დამიგია და ახლა დასჯა მერგება?
სევასტი: ამხანაგებო, ყვარყვარე თუთაბერი ნაცარქექიაა.
ხმები: კი, კი, ნაცარქექიაა.
სევასტი: ის მეფის დროს ჩემ მაგივრად დაიჭირეს და ამ შემთხვევის წყალობით თავი გაასაღა ძველ რევოლუციონერად... ჩვენი გამოძიებით კი ყვარყვარე თუთაბერი ნამდვილი ჭკუანაკლებია, საბჭოთა ხელისუფლების პირობებში ეს ადამიანი არავითარ საშიშროებას არ წარმოადგენს და ამიტომ ვათავისუფლებთ.
ხმები: შემცდარია რევკომი, რევკომი შემცდარია!
სევასტი: მხოლოდ იმ ხელისუფლებაში, რომელიც იქ, ჩვენამდე, ნაჩქარევად შედგა იმ არეულობაში, შეეძლო ყვარყვარე თუთაბერს გმირის ადგილი დაეჭირა და ხალხისთვის ვნება მიეყენებინა, ჩვენ კი ახლა მას ნიღაბი მოვხსენით და, დაე, თავისი ნამდვილი სახით, ნაცარქექიას სახელით, იაროს ქვეყანაზე.
პირველი პატიმარი: მაშ, თუ ჭკუანაკლების ხელში ვიყავით, კიდევ კარგად გადავრჩენილვართ.
მეორე პატიმარი: კარგია მაინც, რომ გავიგეთ!
მესამე პატიმარი: რადგან ახლა ზიანს ვეღარავის მიაყენებს, იაროს და იჩერჩეტოს, რა გვენაღვლება.
ყვარყვარე: ოო, რა სიცოცხლეს ვკარგავდი?!
სევასტი (ყვარყვარეს უახლოვდება): ნაცარქექია, ეს თავი კი შეგრჩა, მაგრამ გულთამზესთან ხომ შეგარცხვინეს?!
გულთამზე: ახლა მაინც ვერ შემხედავ, ძვალმოტეხილო, ხომ სულელად გამოგაცხადეს?!
ყვარყვარე: ყველა უბედურებას შენით გადავეკიდე, გულთამზე! მაგრამ, თუ ცოცხალი გადავრჩი, მაინც არა უშავს, (თავისთვის) გული არ გაიტეხო ყვარყვარე, დაიღუპა ის, ვინც სირცხვილით სოროში ჩაძვრა, მე კიდევ ავცოცდები (ხალხი სტვენით, ყვირილით და დაცინვით აცილებს მიმავალ ყვარყვარეს).