მეორე აბრაგი: მართალია, შენ ტყიდან დააბრუნე ძალიან ჭკვიანი ხალხი. ზოგიერთი საწყალი მენშევიკი, რომელიც გაქცეულ მთავრობას ჩამორჩა, ჩვენთან შემოგვეკედლა, როგორც მწყერი. შენ ყველას კარი გაგვიღე, ვინც აბრაგები ვიყავით.
ყვარყვარე: ჰოდა, ახლა ჩემს შესაძლებლობებს ამოწმებთ, მაგრამ მე თქვენი სულ არ მეშინია, არ მეშინია...
პირველი აბრაგი: რას გისინჯავთ? როცა შენ შენი თავგადასავალი მოგვიყევი, ყველამ დაამატა ის, რაც იცოდა. ერთ დღეს, როცა შენი საქმეები თავიდან ბოლომდე მოვყევით, ვიღაცამ თქვა, რომ სხვას მაგის ნახევარიც რომ გაეკეთებინა, ძეგლს დაუდგამდნენო.
ყვარყვარე: ძეგლს მიდგამენ?!
აბრაგები: კი, ასე თქვა ვიღაცამ.
ყვარყვარე: მაშ, თუ არ ვარ ღირსი, ძეგლს რატომ მიდგამენ?
პირველი აბრაგი: ახლა იმის სათქმელადაც მოვედით, რომ, თურმე, წითელი არმია მოდის და მას ძალიან დიდი ბოლშევიკები მოუძღვებიან... ამბობენ, რომ ისინი მთელ ქვეყანას შეარყევენ და ჭორიკანები ამბობენ, ყვარყვარე თუთაბერს გაკოჭავენო.
ყვარყვარე: მერე?
პირველი აბრაგი: ჩვენ შენი იმედი გვაქვს.
მეორე აბრაგი: მთელი ჩვენი ბიჭები შენ გიყურებენ, როგორც დამცველ კედელს.
ყვარყვარე: მაშ, წადით და რაზმელებს უთხარით, მოედანზე ხალხს ათქმევინონ, რომ (მიუთითებს) იმ დიდი ლოდისგან ჩემთვის ძეგლის გამოთლა უნდათ!
აბრაგები: რატომ?!
ყვარყვარე: როცა გაიგონებენ, თვალში ნაცარს ვერ მომაყრიან. ასეა... ხომ გესმით?!
აბრაგები: კი, გვესმის.
ყვარყვარე: მაშ, წადით!
პირველი აბრაგი: ბოლშევიკებისგან ხომ დაგვიფარავ?!
ყვარყვარე: წყნარად იყავით, რწყილებივით!
აბრაგები: ვიქნებით.
ყვარყვარე: ქვეყანას არ ათქმევინოთ, რომ ყვარყვარე თუთაბერს ვირები ვერ მოუთურგვნიაო.
(აბრაგები მიდიან).
ყვარყვარე (აპირებდა რევკომში შესვლას. მობრუნდება): ეს ვინ არის?! ქალი კი არა, მზის უნახავია. (შემოდის ქალი) შენ ვინ ხარ?
ქალი: რევკომში მაქვს საქმე.
ყვარყვარე: ჰოდა, თუ რევკომში მიხვალ, აგერ ვარ.
ქალი: მე გთხოვთ, გაათავისუფლოთ ერთი უსამართლოდ დაჭერილი ადამიანი.
ყვარყვარე: შეიძლება.
ქალი: ოჰ, როგორ მადლობელი ვარ, სულ უდანაშაულოა.
ყვარყვარე: ვინ არის, მითხარით და ამ წუთში გავათავისუფლებ. ის კი არა, სული რომ მთხოვო, ამ ყელიდან ამოვიღებ და მოგცემ. (უახლოვდება ქალს.)
ქალი (უკან დაიხევს): ის ჩემი ქმარია.
ყვარყვარე: ქმარიო?! ეს სხვა საქმეა. მე ახლა კანონს ფეხს ვერ გადავადგამ იმისთანა კონტრრევოლუციონერის გულისთვის.
ქალი: რას ბრძანებთ, სულ მთლად მართალია.
ყვარყვარე (უახლოვდება): ის ვითომ არ გყოლიათ, ისე უნდა დაივიწყოთ.
ქალი: ვინ დავივიწყო, შე მხეცო, ა, ეს რა პასუხია, ჩემი ქმარი დავივიწყო, შე არამზადავ?!
ყვარყვარე: შენ ვის უბედავ ასეთ სიტყვას, თუ შენ გგონია, ისე მომწონხარ, რომ ჩემს თავს და მთავრობას გაგალანძღვინებ?! მე რომ ქალი მიყვარს და ვუყვარვარ, იმის გვერდით რომ გაჩერდე, ჯოჯოხეთის მაშხალად გამოჩნდები!
ქალი: ა, მე ვხედავ, რომ თქვენ დასცინით ჩემს თხოვნას... მაგრამ, როგორც გავიგე, მარტო არა ვარ ამ მდგომარეობაში, დღესვე მოვადგებით ყველანი რევკომს და ხმამაღლა მოვითხოვთ სამართალს. ვნახოთ (მიდის).
ყვარყვარე (დუმილის შემდეგ): ქალს როდესაც ვეარშიყები, ჭკუა მებნევა, თორემ იმ ქალმა, ახლა, ისეთი სიტყვები მითხრა, უსათუოდ უნდა დამეპატიმრებინა (გაივლის). ეჰ, ეს რაიონი ხომ კარგად მოვაწესრიგე. ახლა შევალ ჩემს რევკომში და, იცოცხლე, ყვარყვარე თუთაბერო, ათმაგად გამოაჩინო შენი ნამოქმედარი.
(შედის რევკომში. შემოდის კაკუტა, ქუჩარა და ლირსა)
ქუჩარა: ე, კაკუტა, ხედავ, კაცო, სად მიდის ჩვენი ყვარყვარე?
კაკუტა: მასთან მიახლოების საშუალება რომ არა გვაქვს?!
ქუჩარა: რა ვიცოდი, მაგის ბარი თუ ამდენს იმუშავებდა.
კაკუტა: ო, რას იზამ, კაცები ვართ. ვუთხრათ, რომ ჩვენი ყოფილი ბატონის ნასახლარი მოგვცეს.
ლირსა: ჰო, უთხარით, კაცებო, გაჭირვებულებისთვის ახლა თენდებაო და ჩვენზე გაჭირვებული ვინ არის, რაღაცა თითო პატარა ადგილი გაქვთ, იმაში თესლის ჩაგდებაც არ ღირს. (კაკუტას) თუ მეტი მოხერხება არ გქონდა, შე საწყალი, რას იკიდებდი, ჩემს ცოდვას?!
კაკუტა: ასეა, ჩემო ლირსა.
ლირსა: უბედურებად მე ჩემი სიობლე მეყოფოდა.
კაკუტა: ო, რას იზამ.
ლირსა: როგორ რას იზამ, მგელივით კაცი ხარ. თუ ხელს გამოიღებ, შენისთანა ჩვენს სოფელში ორი არაა.
კაკუტა: ქალი შენა ხარ და ყველაფერი კი იცი...
ქუჩარა (ხარბად უყურებს მათ): რა ვქნა, ჩემთვის არ მოინახა ასეთი უპატრონო და ობოლი... ქალის ოჯახის წევრმა, თუ შეგატყო, რომ ღარიბი ხარ, მაჭანკალს ჯოხით გამოაგდებს... არადა, მეც მინდა ერთი გულის გამთბობი.
კაკუტა: რას იზამ, კაცები ვართ...
ქუჩარა (იხედება რევკომისკენ): თუ კარგი თვალით გადმოგვხედა ყვარყვარემ, ჩემი ოჯახიც დაინთება.
ლირსა: რატომ არა, მიდით და თხოვეთ, კაცებო, ხომ იყო თქვენი ამხანაგი!
ქუჩარა: არა, იმას ჩვენზე დიდად თავი სულ კი მოჰქონდა. კი, კი მოჰქონდა.
ლირსა (კაკუტას): აბა, რას გამომიჭედე, ჩემო კაცო, ყური, ამხანაგი იყოო.
კაკუტა: არა, ძალით მე ყოველთვის ვაჯობებდი, მაგრამ, რას იზამ!
ქუჩარა: ხერხი რომ არ ჰქონოდა, ვაჯობებდით, მაგრამ, რაც ზევითაა, ორჯერ მეტი მიწაშია და მიწაში ეძიე შენ, რას მონახავ.
კაკუტა: კი, ძირს გამოგითხრის.
ქუჩარა: მე ახლა აქ სულ შენი იმედითა ვარ, ცოლიან კაცს რომ გნახავს, პატივს დაგდებს.
კაკუტა: კი, პირდაპირ ჩვენს იღბალზე დაწვა და დაანაცარტუტა ის ჩვენი ყოფილი ბატონის მიტოვებული დიდი სახლი.
ქუჩარა: იქ ერთი კუთხე რომ მოგვიგდოს, მეტი რად გვინდა.
კაკუტა: მართალია, უნდა მოგვიგდოს, ჩვენც კაცები ვართ.
ქუჩარა: ჰოდა, რასაც მოგვცემს, იცოდე, ორივეს უნდა გვერგოს.
კაკუტა: კი, გერგება. (ყვარყვარე გამოდის რევკომიდან და ნელა-ნელა ეშვება კიბეზე)
ყვარყვარე: გულთამზე მოსულა და ხოხობივით ზის თავმჯდომარის ოთახში. მეც ეშმაკი ვარ, იქ აღარ შევეფეთე. ასეა, მე რომ მკითხონ, სიყვარული მახეებში ძრომაა. თუ ქალი გააბი, ბულბულს შეარცხვენს, ისე ტკბილ გალობას დაგიბერავს, მაგრამ, თუ გაება, ქარცეცხლს შემოგიკიდებს. (თვალს მოჰკრავს კაკუტას და ქუჩარას) ესენი ახლა სად გამოჩნდნენ ძველი მთვარესავით.
კაკუტა და ქუჩარა: ბატონი ყვარყვარე.
ყვარყვარე: ვინა ხართ? როდის გაჩნდით ქვეყანაზე (ზურგს შეაქცევს).
კაკუტა და ქუჩარა: ბატონო, ბატონო ყვარყვარე!
ყვარყვარე: ვინ მიბედავს ბატონის დაძახებას. რევოლუციურ ბრძოლაში კაცი ჩამტოვეთ, უნამუსოდ გაიპარეთ და ახლა აქ მობედეთ მოსვლა?
ქუჩარა: შევცდით, რომ გავიპარეთ, მაგრამ ახლა ძალიან გაგვიჭირდა და ისევ შენ დაგიკარით თავი.
ყვარყვარე: გაგიჭირდათ?!
ქუჩარა: აა, ეს საცოდავი კაკუტა ოჯახის ტვირთში გაება. ქალი ითხოვა და ჩვენი ყოფილი ბატონის მიტოვებული სახლი გვინდა რომ გთხოვოთ. ხომ იცი, რა ძნელია, როცა კაცს ოჯახი ჰყავს კისერზე და საჭმელი საძებარია.
ყვარყვარე: ამ საწყალს ვინ მისცა ქალი?!
ქუჩარა (ჩუმად): სეფისკვერივითაა ეს უპატრონო.
ყვარყვარე: მანახეთ, იქნებ მეც მომეწონოს (წინ გამოსწევს ლირსას). ესაა? ტფუ... მგელს დააფრთხობს!
კაკუტა: უპატრონო და ობოლი რომ იყო, იმიტომ მომცეს.
ყვარყვარე: ამისი შეყვანას იმ ფაცხაში, ქვა რომ შეგეგდო, ის გერჩია.
ქუჩარა: რატომ, რაც უნდა იყოს, თბილია.
ლირსა: თქვენ იქით, გზა არა გვაქვს, ბატონო, იმ ეზო-გარემოში ოც წელიწადს ვემსახურებოდი ბატონს და ახლა კი გვეკუთვნის ერთი კუთხე.
ყვარყვარე: გაჩუმდი, შენი ხმა არ გავიგონო! (შემოდის პირველი რაზმელი)
პირველი რაზმელი: რაზმელებმა შემოგითვალეს, ამხანაგო, ძეგლს ჩვენი ხელით დაგიდგამთ, ოღონდ გვიშველეო.
ყვარყვარე: რა მეხი მოელანდათ?
პირველი რაზმელი: გზატკეცილზე წითელი არმია გამოჩნდა. პასუხისმგებელი ამხანაგები მოუძღვებიან და დაგვიცავიო.
ყვარყვარე: თუ არ მოვემზადე, ამდენი უბედურება ერთად დამღუპავს. წადი, უთხარი იმ რაზმელებს, ჩემი სახელი არ ახსენოთ, თორემ, რაც დღემდე დაგაკელით, ახლა გაგშოლტავთთქვა!
ქუჩარა: ვისზე ბრაზობ, ბატონო ყვარყვარე, რა გაქვს ახლა შენ ასაკრიჭინებელი?
ყვარყვარე: რომელ ურემს აწევს ჩემოდენა ტვირთი?
კაკუტა და ქუჩარა: რაო?
ყვარყვარე: ბოლშევიკებს ნაცარი კი არ მოაქვთ საქმის გასაკეთებლად?! საქმე იქნება.
ქუჩარა: ბოლშევიკებს, თურმე, ერთი წესი მოუტანიათ: ვინც პატარაა, იმაზე გაადიდებენ და ვინც დიდია, იმაზე დაამოკლებენ. რაც უნდა იხტუნო, თურმე, იმ წესს ვერ გაექცევი.
ყვარყვარე: მაშ, მეც თქვენთან გამასწორებენ?
ქუჩარა (კაკუტას): ა, მგონია, ვერ ვთქვი კარგად.
ყვარყვარე: თქვენც იმ დიდ ქვაში გამოგიღებენ ჩემსავით, არა?
კაკუტა: შენ იმ ქვაში როგორ გამოგიღებენ?
ყვარყვარე: ცოცხალ ძეგლად დამდგამენ.
კაკუტა: ო, დაგდგამენ, მერე?
ყვარყვარე: მერე სოფელში თქვენი ძვალი არ იქნება, ეს კი ასე იდგმება.
ქუჩარა: სულ იქნებაო, გესმის ლირსა?!
ლირსა: კი...
ყვარყვარე: ვინ მოთვლის, იმ დრო-მდინარეში რამდენი ამის მნახველი გულზე ხელს დაირტყამს და იტყვის, სიკვდილო, შე უბედურო, ყვარყვარე თუთაბერის ფასი ქვეყანაზე რა დატოვეო. ანდა რამდენი ლამაზი ქალი მიასობს თვალს და იკითხავს, ეს რა მიწამ შეჭამაო, ეს საწყალიო, მალამოსავით დაილიაო... ისე ამოიჯენს ქალი გულს, რომ ფუნთულასავით მომეკვრება. მაგრამ ქვას გაათბობს?!
ქუჩარა: ქვას კი გაათბობს, მკვდარს ვერ გააცოცხლებს, იმ ჯიუტს, თორემ, ქალის კოცნა კეცს, თიხის ტაფას, გაახურებს.