„– გააღებინეთ პირი!..“
ბენ-საიდმა გველებს პირები გაუხსნა.
პროფესორი სცენის წინ გამოვიდა და ნათლად განაცხადა:
„– მე ვადასტურებ, რომ ორი გველი შემოწმებულია. კალათაში მეტი არ არის. ისინი ნამდვილად შხამიან ჯიშს მიეკუთვნებიან და მათი შხამიანი კბილები ადგილზე აქვთ.“
სცენაზე მხოლოდ ბენ-საიდი დარჩა. მან კიდევ ერთხელ მოწიწებით დაუკრა თავი მაყურებლებს. საყელოდან ამოიღო საკმაოდ დიდი დიპლიპიტო (პატარა დოლი), პირიდან კი დასაკრავი ჯოხები.
შემდეგ სცენის კუთხეში ფეხი მოირთხა (მოკეცა) და დიპლიპიტოდან რაღაც უცნაური რიტმი გამოსცა... გველებმა თავები ამოყვეს კალათიდან...
და სცენის უკანა ფარდიდან ქალი გამოხტა...
„– საკუნტალა!..“
„– მშვენიერია!“ – შენიშნეს აქა-იქ.
ქალს თითქოს არ ეცვა არაფერი. მას ეცვა უსახელო, მოკლე პერანგი, რომელიც მთლიანად გაცრცვილი (გამჭვირვალე) იყო და დაგრეხილი ოქროს ძაფით ჰქონდა შემორტყმული. ეს იყო მჭიდროდ ნაქსოვი, მაგრამ ქაფივით ნაზი დარაიას (ძვირფასი ქსოვილი) ქსოვილი, რომელიც ამოღიავებული (ღია) იყო.
მისი თმა იყო შეკრეჭილი, შავი და აბურდული.
სხეული ჰქონდა აგურისფერი, მკვრივი, ალეწილი (დაძაბული), მოქნილი, ვნებიანი თავიდან ფეხებამდე და უმწიკვლო (სუფთა), დახვეწილი შავი თვალები.
ქალმა სცენა შემოირბინა. დიპლიპიტოს რიტმს ააყოლა სხეულის რხევა.
შუაში გაჩერდა, ხელებაპყრობილი (ხელებგაშლილი) და მიაჩერდა გველებს, რომლებიც ნელა, ზოზინით (ნელა) მოძრაობდნენ, ახლა უკვე მოშხამული თვალებით.
ერთი გველი წინ მოდიოდა, მეორე უკან მიჰყვებოდა. ისინი მიუახლოვდნენ.
ერთი გველი შეეხო ქალის მარცხენა ფეხის ცერს, აჰყვა, ღვედივით (ქამარივით) შემოეკლაკნა (შემოეხვია) კუნთებს და თავი ფეხთა თაღებს შუა შეჰყო.
შემდეგ გამოჩნდა მარჯვენა გვერდზე და თავი მარცხენა მკერდის კუკურს (ამობურცულ ნაწილს) დაადო.
მეორე გველი უფრო დინჯად (ნელა და მშვიდად) და უფრო ვნებით ეხვეოდა ჯერ მარჯვენა ფეხს. დიდხანს არ შორდებოდა შეხებულ ადგილს, მაგრამ მაინც მიაღწია სასურველ ადგილს – მკერდს.
და დაღლილი უძრავად დაესვენა.
ქალს შეხებაზე მთელ ტანში ჟრუანტელი უვლიდა. ცივი შეხება ცეცხლად ხვდებოდა.
ანთებული (აღელვებული) იყო, რადგან მთელ ტანს ნეტარება ედებოდა. დაწვდა ქვევით გველების კუდებს და ჰაერში გააჩერა ისინი გაშლილ ხელისგულზე.
გველები მთელი სხეულით შემოეხვივნენ დასხლეტილ (მოქნილ) მკლავებს...
ქალი დატრიალდა. ჟინმორეულმა (ვნებით შეპყრობილმა) დაავლო ხელები გველების თავებს, გადაივლო ყელზე და ქვევით ჩამოუშვა, როგორც უცხო უღელის (მძიმე ტვირთის) ტაბიკები (სამაგრები).
ქალმა მეტი ვეღარ გაუძლო, დაიღალა. იმისთვის, რომ გველებისთვის არაფერი ევნო, ფრთხილად დაეშვა ნოხზე.
გველებმა ჯვარედინად (ჯვარივით) კიდევ ერთხელ გადაირბინეს ქალის სხეულზე და თვითონაც ქანცგამოლეულნი (გამოფიტულნი), დასასვენებლად კალათაში დაიგრაგნენ.
„– საუცხოვოა! – მშვენიერია! – დიდებულია! – ვაშა!!“
მაგრამ ვერც ქალი და ვერც გველები, განცდებისგან მოთენთილნი (დაღლილნი), ვერ გამოდიოდნენ ფარდაახდილ სცენაზე. მხოლოდ ბენ-საიდი იკეცებოდა (ქედს იხრიდა).
ჯონ ჰექსლეი თითქოს ამქვეყნად არ იყო. სიგარის ბოლში გახვეული, ცეკვის დაწყებიდან აქამდე არ იძროდა ადგილიდან. გაფართოებული თვალები თითქოს სამუდამოდ ინახავდნენ ამ სანახაობას.
ჰექსლეი ქალთან ერთად თითქოს გრძნობდა გველების სიგრილეს, მათ ხვევნას (მოხვევას)...
და საშინელი და სასიამოვნო წყურვილი ჰქონდა.
ელის უეცრად მოაგონდა, როგორ გაექცა ახლად ჯვარდაწერილ ქმარს თბილისის ახლოს, სადღაც სადგურზე, როგორ გადმოხტა რონოდიდან (მატარებლიდან)...
მაგრამ მოიკრიფა ნებისყოფა, გააქნია თავი, თითქოს დაიბერტყა (მოიშორა) აზროვნება და მოგონება მოიშორა.
„– ამ ზანტმა (ნელმა) გერმანელებმაც კი გადააჭარბეს,“ – მიმართა ელიმ თანამსხდომთ, რომ მოგონებები ასე არ მოსწოლოდნენ თავს.
ამ სიტყვებმა ჰექსლეის ბინდი (ნისლი) გაუფანტეს.
„– როგორ მოგეწონათ?“ – დაეკითხა ჰექსლეი.
„– მომწონს მხოლოდ იმიტომ, რომ ჩვენს მეზობელს ჭამა შეაჩერებინა,“ – ქართულად უპასუხა ელიმ.
„– რა ბოროტი ენა გაქვთ!..“ – ფრანგულად უპასუხა ჰექსლეიმ.
„– რა ბრძანა ქალბატონმა?“
„– უკაცრავად...“ – ოდნავ შეკრთა ელი.
„– არ მოსწონს ცეკვა...“ – გამოასწორა უხერხულობა ჰექსლეიმ.
„– რას ბრძანებთ, მშვენიერებაა!..“
„– არა, ქალი ვერ ცეკვავს ისე ეშხით (ვნებით), როგორც შეიძლებოდა,“ – ჟინიანად (დაჟინებით) გაიმეორა ელიმ.
„– უკეთესი მოცეკვავე მე არ მინახავს,“ – ჩაურთო სიტყვა ჰექსლეიმ.
„– რა ვუყოთ, ჩემო კარგო, განა ყველაფერი გინახავთ?“
„– ვინ იცეკვებდა უკეთ?“
„– ეს არ ვიცი, მაგრამ ქალმა ვერ გამოხატა შიშის ჟრუანტელით (შიშისგან გამოწვეული კანკალით) ნარევი სიტკბოება.“
„– დამისახელეთ მაინც...“
ეს უკვე ერთგვარ გამოწვევას ჰგავდა.
„– აი თუნდაც მე...“ – მზაკვრული (ეშმაკური) ღიმილით წამოცდა ელის.
„– რაო? თქვენ იცეკვებდით?“ – ბრომლეი ისეთი სისწრაფით შებრუნდა სავარძელზე, რომ სიგარის ფერფლი კალთაში ჩაუვარდა.
„– რომ მიჭირდეს, როგორც იმ საცოდავ ქალს, დიაღაც (დიახაც)!“
მისტერ ბრომლეი ელის თვალებში ჩააშტერდა:
„– თუ თქვენ იცეკვებთ, მიბრძანეთ, რაც კი გნებავთ, მიყმეთ (დამიმორჩილეთ), თუ ეს საჭიროა.“
„– წამიყვანეთ თბილისში,“ – თითქოს წამოცდა ელის.
ჰექსლეი:
„– აკი მოგახსენეთ, აქედან წასვლა მთელი ჩემი საქმეების დანგრევას გამოიწვევს-თქო.“
ბრომლეი ელის:
„– რატომ არ მიბრძანეთ ამდენ ხანს, ჩემთვის ეს ადვილი მოსაგვარებელი იყო. (ჰექსლეის მიმართ) მე ვიცი, თქვენ გეშინიათ... ფიქრობთ, რომ აქციები კიდევ უფრო დაეცემა; მე ვყიდულობ ყველას... დღესვე.“
„– თანახმა ხართ?“ – ისევ დაეკითხა ბრომლეი ელის.
„– კი! ...“
ჰექსლეის რაღაც უნდოდა ეთქვა, მაგრამ ენა თითქოს შეუჩერა ელის დაჟინებულმა სახემ და, შესაძლოა, ბრომლეის მეტად ხელსაყრელმა წინადადებამ.
„... ოღონდ წამიყვანეთ თბილისში.“
„აი აქ თუ დავძლევ მეტოქეს,“ – გაიფიქრა ბრომლეიმ.
„– გაძლევთ სიტყვას.“
ბრომლეი მთვრალივით ადგა, რომ შესაბამისი განკარგულებები მიეცა.
„– თუმცა ჩემთვის ეს უმაღლესი ნეტარება იქნება, მაგრამ მე არ დამაბრალოთ.“
ავადმყოფური ხმით, სახეალეწილი (დაძაბული სახით) ეუბნებოდა სუფრაზე გადახრილი ჰექსლეი ელის.
მაგრამ ელის აღარაფერი ესმოდა მოსაუბრისგან. კინოსავით თვალწინ მიურბოდა მტკვარზე მცურავი ბორანი (ბორანი - პლატფორმა მდინარეზე გადასასვლელად)... ფიქრის გორა... პანსიონის კვიპაროსები... მამა...
სიონი... ნარიყალას ნანგრევები... ოთახი სადღაც ჩიხში... და სულ ბოლოს – ტკბილი ძიძა.
„– რას აკეთებთ, გადაირიეთ?!“ – ჩაილუღლუღა (ჩუმად თქვა) ყავახანაში შემთხვევით მყოფმა ვიღაც ქართველმა.
„– სულ ერთია! იქნებ თბილისი ვნახო მაინც...“
ცალკე დარბაზში, ხალიჩაგადაფარებული მაგიდებიდან სასწრაფოდ გააკეთეს სცენა.
კაბარესთვის გამოწყობილ ელის თითქმის გადაცმაც კი არ დასჭირვებია – ცოტა რამ მოიშორა და მზად იყო.
თაყვანისცემით შემოვიდა ინდოელი.
დადგა კალათი. მიუჯდა კუთხეში.
ფანჯარაში სილუეტები გამოჩნდა.
ყავახანის განსაკუთრებულად განებივრებულ (განსაკუთრებული პრივილეგიების მქონე) სტუმრებს ფარეშებმა (მომსახურე პერსონალმა) მოახერხეს სადღაციდან ცალი თვალით მაინც ეცქირნათ.
დანარჩენებს შურდათ...
ბრომლეი გრძელ სავარძელზე (ლონგშესზე) მიესვენა ნეტარებაში სათვლემათ (თვალების დასახუჭად, დასასვენებლად).
ჰექსლეი სავარძელს მიაწვა, თითქოს სცენისკენ მას უკვე რაღაც იტაცებდა.
კარებში იდგა გაცრცვილ (გამჭვირვალე) ტანზე ხალათმოსხმული ინდოელი ქალი – განცვიფრებული, შურიანი და გატაცებული...
„– დავანებოთ, ქალბატონო, ამას თავი,“ – გულწრფელად და რაღაც ტანჯვით შეევედრა ბრომლეი უკვე სცენაზე მდგომ ელის.
„– არა, მე უნდა,“ – ელიმ გადაყლაპა სიტყვა „დავიმსახურო“ და წინადადება ასე დაამთავრა, „– თბილისში წავიდე...“
„– არ ღირს ასეთ საფრთხედ... მე ისედაც წაგიყვანთ...“
„– არა!“ – ღიმილით უპასუხა ელიმ და მოსასხამი გადააგდო. მან შეხედა, რომ ინდოელმა დიპლიპიტო დასაკრავად მოიმარჯვა (მოამზადა).
ელის სხეული არ იყო არც სლაველი ქალის თეთრი სხეული, არც ინდოელის კრამიტისფერი.
ქართველი ქალის უცნაური კანი – თეთრი, მაგრამ მზენაკრავი (მზისგან ოდნავ შეფერადებული), ფერმკრთალი, დახვეწილი, მაგრამ არა გათლილი (ზედმეტად გლუვი).
ევროპულ ჩარჩოში მოკვეთილი (მოქცეული), ძველი ქართველი დარდიმანდი (უდარდელი, მხიარული) – ვინმე გიორგი შერვაშიძე ან შაქრო მაღალაშვილი – თუ შეამჩნევდა, რომ მას უმანკოების (უდანაშაულობის) ფიფქი დასცვენოდა.
ინდოელი უეცრად მივარდა ელის და ტუჩებთან დაყნოსა... ელიმ ღიმილით მოიშორა.
„– არ შეიძლება, არ შეიძლება, ქალბატონს შამპანური უსვამს, ღვინო, კონიაკი – არ შეიძლება!“
„– არაფერია, პირს დავკუმშავ (დავხურავ), ნუ გეშინია!“ – იღიმება ჟინიანი (ვნებიანი) ელი.
„– ნუ ბოდავ (უაზროდ ნუ ლაპარაკობ), დაუკარი!“ – შეუბღვირა ჰექსლეიმ.
„– არ შეიძლება, ღვინო, შამპანური, სუნი,“ – ბუტბუტებდა (ჩუმად ლაპარაკობდა) დამტვრეული ინგლისურით ინდოელი.
„– რას სულელობ, ყველაფერს იხდის! დაუკარი მაგ ჯანდაბას!“ – მივარდა მეტრ დ’ოტელი (რესტორნის მმართველი).
დაიწყო.
ბაგე-გაპობილი (გაღებული პირით), კდემადაკარგული (სირცხვილმოხსნილი), თითქმის ტიტველი ქალი ინსტინქტურად ისწორებდა, სწეწდა (იჩეჩდა), აბურბუშებდა (აფუმფულებდა) აღმართული ხელებით თმას და ელოდა ახლა კიდევ უფრო ნელა, მოწესრიგებულად მოსრიალე გველებს.
და ამ შეუფერებელ დროს ელის ნათლად ეხატებოდა თვალწინ... როგორ გაექცა ახლად ჯვარდაწერილ ქმარს, გადმოხტა მატარებლიდან თბილისის ახლოს სადგურზე... ეშინოდა, განსაკუთრებით ყველაზე წარმოსადეგი (შთამბეჭდავი), მტვერში გამურული (გამურული - ჭვარტლით დაფარული), შორიდან მოსული, ალით გაწითლებული ჯარისკაცის, რომელიც ხელებდაკრეფილი (დოინჯშემოყრილი) და ზედმეტი აღელვებისგან ნელა უახლოვდებოდა... „ხელს თუ შემახებს, გადავარდები ხრამში.“ მაგრამ გრძნობდა, რომ ეს შეხება იქნებოდა უმწვავესი (ყველაზე მძაფრი) და უტკბესი... და შემდეგ... უცნობმა კაცმა, ქართველმა, შემდეგ ქმარმა, შვინდაძემ, ხელჩაჭიდებული მიჰყავდა ალით განათებულ მატარებლის ლიანდაგებს შორის, რაღაც ბილიკით მოხერხებულად... ელი უკან-უკან იხედებოდა... და
ის ჯარისკაცი მხოლოდ ერთი თან მისდევდა... სხვები ჩამოშორდნენ... უცნობი ქართველი შემოუბრუნდა, ესროლა, წააქცია. ელის უნდოდა მივარდნოდა წაქცეულს და რაღაც მოემოქმედა... რა? ეშმაკმა იცის... მაგრამ შვინდაძემ ძალით წაათრია. ვერც კი მიხვდა, რისთვის მიიწევდა ელი... ეგონა, გაგიჟდა, ეგონა, შეეცოდა!
ელის უნდოდა მოგონებები მოეშორებინა თავიდან, მაგრამ არ ეყო ნებისყოფა...
ვერც გაინძრა, სხვა მიზნითაც იყო შებოჭილი (შეკავებული).
სასოწარკვეთით (იმედგაცრუებით) ჩაიქნია ხელი და ეს ცეკვის შესაფერისი გამოდგა – ვნებაში მილევა (ვნებით გათანგვა) აღნიშნა...
ქალი ცივი ტანის შეხებამ ნეტარებას მისცა, სრულიად დაათრო. გველები ეხვეოდნენ მეტი აღტაცებით, ეკვროდნენ და ეტმასნებოდნენ (ეწებებოდნენ) თეთრ, ატლასისფერ კანს, რომელსაც ხელიც არ შეხებოდა თითქოს, ისე გამოიყურებოდა... ნაზსა და რბილს, მხურვალეს, ვნებიანს, გველებისთვის კი მწველს (მწვავს).
ქალის ამაჟრჟოლებელ (მკანკალე) რხევას, ხელისა და ფეხის თითებამდე მისულ ვნებას, რომელიც გამომჟღავნებული იყო ნამიანი (ცვარ-ნაკრავ) სხეულზე, თვალების ელვარებაზე, კბილების თეთრ კრთომაზე (ციმციმზე) წითელ ბაგეებს შორის, შურით შესცქეროდა თვით ინდოელი მოცეკვავე ქალი.
აღტაცებით და გაგიჟებით ჩაშტერებოდა ბენ-საიდი, გველების ჯადოქარი. გაქვავებული (გაყინული), დარეტიანებული (გაოგნებული), გაფართოებული თვალებით უხმოდ შეჰღაღადებდა (მიმართავდა) სავარძელზე დაბჯენილი (მიყრდნობილი) ჰექსლეი... ბრომლეი ჩაკეცილი, მოკუჭული (მოკუნტული) ეგდო დივანში სულგანაბული (სუნთქვაშეკრული), თითქოს ცქერას ერიდებოდაო, რაღაცის ეშინოდა და თვალს ვერ აშორებდა.
გველები, ძველებურად მოწესრიგებულად შეძვრნენ ფეხებში, გამოჩნდნენ წვივებში, ისევ დაიკარგნენ და ისევ გადმოყვეს თავი ფერდებზე, საკინძურჩამოვარდნილ (ღილებიდან ამოვარდნილი) პერანგში...
აიწივნენ, გადაიხლართნენ და ჯვარედინად ერთმა მარჯვენა მკერდს, მეორემ მარცხენა მკერდს თითქოს სამუდამოდ დაადეს თავი.
ქალი არ ჩქარობდა, ის უფრო და უფრო ცდილობდა შეესვა სიგრილე ტანზე შემოჭერილი (შემოხვეული) სხეულებისგან და დაელევინებინა ამ მოალერსეებისთვის (მომფერებლებისთვის) თავისი არსების მზე...
„– ჭეშმარიტად ეს არის გველების ღმერთი ქალი! მჯობნის! მჯობნის!“ – ბუტბუტებდა თავის გაუგებარ ენაზე ინდოელი მოცეკვავე ქალი.
„– ამ ქალით დავიპყრობდი ინდოეთს, თუ გამომყვებოდა. ყმად (მონად) დამიდგებოდა მაჰარაჯა. ღვთაებაა, მშვენიერებაა,“ – ფიქრობდა ბენ-საიდი.
„– იგი ჩაიკრა, იგი მიისრისო გულზე, რა არის უმაღლესი!“ – ასე ფიქრობდნენ ინდოელი ბენ-საიდი, ფანჯრებში შემომცქერალი რესტორნის სტუმრები და, მგონი, თვით კედლებიც, სცენა და განსაკუთრებით დიპლიპიტო, რომელიც ახლა სრულიად გახელებული (გაგიჟებული), გადარეული, ყოველ საზომსა და ტემპს გადასული იყო.
ქალი დაიხარა, გველების კუდები ზევით აიტანა. გველები აქაც შემოეჭვდნენ (შემოეხვივნენ) მოქნილ მკლავებს. ქალმა მოალერსე ხელები შემოავლო გველების თავებს... სიყვარულით გაჟღენთილი, ამღვრეული (დაბინდული), მინელებული თვალები ქვევით დახარა და გაპობილი (გაღებული) ბაგეები უნდოდა ეკოცნა ჭრელი მიჯნურებისთვის (საყვარლებისთვის), რომ შემდეგ ყელსაბმურად (ყელსაბამის მსგავსად) შემოევლო...
დარეტიანებულ (გაოგნებულ) გედასავით ტორტმანით (რხევით) დაეშვა ნოხზე.
სურათის დასამთავრებლად ესეც მშვენიერი გამოდგა.
ყველა სულგანაბული (სუნთქვაშეკრული) იყო, აღტაცების გამოსათქმელად ელოდნენ წუთს, როცა ელი ფეხზე წამოდგებოდა.
ურწმუნოებმა (გველებმა) ტანზე გადაისრიალეს და სისინით გაიზლაზნენ (ნელა გაცოცდნენ) კალათებისკენ...
პირველი ჰექსლეი გაექანა. გზაზე ერთ გველს ქუსლი თავში ჩაჰკრა. როცა მივარდნილი ინდოელი ხელის შეშლას უპირებდა, მუშტით ნაჭერივით მიაგდო შორეულ კუთხეში.
მეორესკენ გაექანა, მაგრამ მოაგონდა, რომ მისი მოკვლა არაფრად ღირდა და დაიღრიალა დაჭრილივით:
„– ექიმი!“
წუთით დაცარიელებულ ოთახს მიაშურა (მივიდა) ყველამ.
ინდოელებმა მიხვდნენ, რომ კარგი არაფერი მოელოდათ და გველებიანად მიიმალნენ. კარებში კი ბენ-საიდმა მოასწრო მეტრ დ’ოტელისთვის ჩაუფუჩუნებია (ჩუმად ეთქვა):
„– აკი ვთქვი, შამპანური, ღვინო, სუნი არ შეიძლება-თქო.“ გვერდზე თითქოს წამოწოლილი ქალი გულაღმა (ზურგზე) გადმოაბრუნეს, ხელი მოაშორებინეს ლოყას და მაშინ დაინახეს ყურის ძირში შემხმარი ერთადერთი წვეთი სისხლი.
ექიმმა მობანა.
„– მობანას სისხლის ამოწუწნა (ამოწოვა) სჯობია,“ – შენიშნა ვიღაცამ.
ბევრი წაიწია (წინ წავიდა).
„– ოღონდ გაფხაჭნული არ გქონდეთ ნუნა (ღრძილი), ან ამოხრული (დაზიანებული) კბილი.“
შეჩერდნენ.
ბრომლეი საქმიანად მივიდა, ჭრილობა ამოწუწნა.
ქალმა თვალი გაახილა.
პირის კანი დარბილებულიყო შესახედავადაც კი.
„– უშველეთ... მამას! შელოცვა... როსკანმა... გამომიგზავნოს...“
„– რაო?“ – იკითხა ბრომლეიმ.
განუმეორეს.
იმავ წამს აწკრიალდა ტელეფონები, ტელეგრაფი, რადიო. ვიღაცამ ბრძანა, ვიღაცამ გაგზავნა და...
თბილისში
გაუგებარმა რადიომ
ვიღაც განაცვიფრა;
ვიღაც გააბრაზა.
მილიცია აფორიაქდა (აღელდა).
ვერ გაიგეს,
ეგონათ რაღაც ხერხი – რაღაც ნიშანი;
ბანკის გამგე გაიწვიეს (დაიბარეს).
ვიღაც დააკავა მილიციამ
ყოველ შემთხვევისთვის...
ეჭვები გაფანტა ინგლისის საკონსულოს მომდევნო ტელეგრამამ.
და ისევ აწკრიალდა ტელეფონი.
ტელეგრაფი აკაკუნებდა და სოფლის მახლობელ სადგურიდან ქაფში გავლებული (გაოფლიანებული, ქაფმორეული) ორი ცხენი მიადგა როსკანას ოდას (დიდ სახლს).
ახალგაზრდა მხედარმა მოხუც ქალს თხილის ჯოხი დაუგდო წინ. ქალი ბუტბუტებდა თბილი წყლით სავსე კარდალაზე (დიდი ხის ჭურჭელი):
მოხუცი ქალი ლოცვას ამბობდა: „ღვთის, მამის, ძისა და სულიწმიდის სახელით! ეს არის ლოცვა გველის ნაკბენზე, კერძოდ, ასპიტის ნაკბენზე: სანთე, რონთე, კანთე, როქაფთეს, ასმათეს. ამ ლოცვით გველი ასპიტი მოკვდეს და მისი ნაკბენი მოშუშდეს...“
თან ჰაერში, წყლის ზემოთ, ხელით რაღაც მკითხაობის ხაზებს ხატავდა.
მან მოსულ ადამიანს ერთი ჭიქა ნაკურთხი წყალი დაალევინა. კიდევ ორი ჭიქა ბოთლში ჩაუსხა, რომ ავადმყოფთან წაეღოთ.
პირველი ცხენოსანი ოთახიდან გავიდა.
მეორე ცხენოსანმა ქალს სთხოვა, შელოცვა ჩაეწერა.
ქალმა უარი თქვა თავის გაქნევით.
– რამდენიც გინდა, მთხოვე.
– 500 მანეთი, – დედაბერს ეს თანხა ოცნების ზღვრად მიაჩნდა. ცხენოსანმა მისცა ეს ფული და...
და რადიომ ყველასთვის გაუგებარი სიტყვები გადასცა. ეს სიტყვები გადაიტანეს იქ, სადაც მთელი ლაბორატორია იყო დაქირავებული. იქ დარაჯობდნენ და თათბირობდნენ მსოფლიოში განთქმული ექიმები, რომლებიც ლონდონიდან, ბერლინიდან და ვენიდან იყვნენ გამოწერილი. სადღაც კალკუტის უნივერსიტეტის კლინიკიდან მიიღეს ცნობა, რომ ახლად გამოგონილმა შრატმა იმედები ვერ გაამართლა. ის შხამის დამამარცხებელი არ აღმოჩნდა, არამედ მხოლოდ აგრძელებს დაგესვლის მიმდინარეობასო.
* * * * * * *
– დიდ ბოდიშს ვიხდი, მაგრამ ჩემი გაკოტრება არ გენებებათ... მგზავრები გადასვლას აპირებენ... გთხოვთ, რაც შეიძლება სასწრაფოდ...
ბრომლეიმ წინადადება არ დაამთავრებინა:
– მთელი სასტუმრო ჩემი დაქირავებულია. ვისაც უნდა, დარჩეს უფასოდ. ვინც გადასვლას მოისურვებს, ჩემი ხარჯით გადაუტანეთ ბარგი. ვინც ვერ გაასწორებს ანგარიშს, მე დამაწერეთ. ეს საუკეთესო რეკლამაა და დიდი მოგება იქნება თქვენთვის.
სასტუმროს მმართველმა ჯერ ვერ გაიგო ეს განკარგულება. შემდეგ კი გახარებულმა თავის კვრით დაიხია კარებისკენ.
– მოითმინეთ, – მიაძახა ბრომლეიმ, – გთხოვთ, მთელ სასტუმროს ზედა კედლიდან ქვაფენილამდე შავი ხავერდი ჩამოაფაროთ. ისე, რომ არსად არ გამოჩნდეს კედელი. ფანჯრებსა და კარებს ყვავილების გირლანდებით მორთავთ. ქვემოთ მაღაზიებს, თქვენ თვითონ შეუთანხმდებით, რომ დაკეტონ და სამგლოვიაროდ მოწყობის ნება დაგრთონ.
– ვეცდები.
– კი არ ეცდებით, შეასრულებთ!
* * * * * * *
– ცოტა დრო გვაქვს... სამგლოვიარო მარშის დაწერა სრულიად შეუძლებელია.