– რა ვქნა, ქალბატონო, გეუბნებით, ახლა რუსეთში წასვლა არ შემიძლია. არც თქვენ გირჩევთ, რომც მოახერხოთ...
– ყველაფერს გავაკეთებ, რომ თქვენი გამგზავრება მოვაწყო, ოღონდ ცოტა გაიხარეთ, - დაამატა ბრომლეიმ, რომელსაც სევდის ყურება საერთოდ არ შეეძლო.
ელიმ სახეზე ღიმილი თითქოს ხელით დაფარა.
– და მერე რა გინდათ?
– ბატონ ჰექსლეის არ მიაქვს ის ფული, რომელიც რამინოს დათმობისთვის დაპირდა, - გაუხარდა ბრომლეის, რომ ელი ჩვეულებრივ საუბარში ჩაერთო.
– როგორ გამოვართვა, როცა რამინო წავიდა და ბატონ ბრომლეის მისი სამსახურით არ უსარგებლია...
– თქვენ ხომ დაუთმეთ თქვენი უფლება? რამინო როგორ მოელაპარაკებოდა ბატონ ბრომლეის, ეს მათი საქმე იყო...
– აი, აი, მეც ამას ვამბობ... კარგია, ახლა დავამთავროთ...
ჰექსლეიმ გამოწვდილი ჩეკი უკმაყოფილოდ ჩაიდო საფულეში.
ისევ სიჩუმე ჩამოვარდა, რაც ძალიან აწუხებდა ბრომლეის.
„ის იტანჯება, ჩვენ კი მოსვენებას არ ვაძლევთ“, - ფიქრობდა ორივე ვაჟი.
ელი არაფერზე ფიქრობდა, მხოლოდ გული ჰქონდა შეკუმშული, თითქოს გაშეშებულიყო.
– რამინოს წასვლამ ყველა ცუდ ხასიათზე დაგვაყენა... ვინ ეშმაკია ეს რამინო?
გვიამბეთ მაინც, - მიმართა ბრომლეიმ ჰექსლეის.
ჰექსლეიმ ბუხარში შეშის ნატეხები ჩაყარა. ეტყობოდა, მომავალი მოთხრობის გეგმას აწყობდა. შემდეგ სავარძელზე გადაჯდა.
ჰექსლეის ამ მოძრაობას ელიმ ისე შეხედა, რომ ჰექსლეი წამოდგა და სავარძელზე დაჯდა; ბრომლეიმაც გრძლად გაშლილი ფეხები გაისწორა.
– უკაცრავად, მე მინდოდა შემექმნა ინგლისში ჩვენი კლუბების ილუზია, სადაც ცალკე ოთახში, ბუხართან ნელა, ზარმაცულად ასე ვსხედვართ და გრძელ ამბებს ვუყვებით ერთმანეთს.
– იქ ქალბატონები არ გისმენდნენ, უეჭველია... მაგრამ ამას მნიშვნელობა არ აქვს, ოღონდ გვიამბეთ.
– მაპატიეთ, მე ძალიან ადრე შევირთე ცოლი, რაც ინგლისში ასე იშვიათია. პირველ თვეებშივე შევამჩნიე, რომ ჩემი მცირე შემოსავალი ვერ დააკმაყოფილებდა ოჯახის მოთხოვნილებას და გადავწყვიტე სადმე დამეკმაყოფილებინა ნახევრად მეცნიერული, ნახევრად ახალგაზრდული ცნობისმოყვარეობის სურვილები - მე თექვსმეტი წლიდან უკვე დავიწყე აღმოსავლეთის შესწავლა და აი, ინდოეთს მივმართე, სადაც ადრე მამაჩემი მსახურობდა და სადაც ჩვენს ოჯახს ბევრი ნაცნობი ჰყავდა.
ჩემი ძმაც დროებით იქ იყო. პირველ ჩასვლისთანავე საქმე კარგად წავიდა. მე უკვე იმედი მქონდა უკან დაბრუნებისა - მდიდარმა ბუნებამ და გამოუცდელმა და მეტად პატიოსანმა ხალხმა საშუალება მომცა მალე მიმეღწია მიზნისთვის. მართალი გითხრათ, მე სიყვარულითა და მადლობით სავსე ვიყავი ინდოეთის მიმართ - და ბევრი რამ თეთრკანიანთა დამოკიდებულებიდან ინდოელების მიმართ სრულიად უსაფუძვლოდ, უაზროდ და უსამართლოდ მეჩვენებოდა.
უმთავრესი საზიზღარი ის იყო, რომ თეთრი ადამიანი ინდოელის მიმართ ყოველთვის მართალი უნდა დარჩენილიყო; ყოველ ევროპელს უეჭველად მხარი უნდა დაეჭირა თავისი, ასე ვთქვათ, „თანამოძმისთვის“.
– ბოდიშს ვიხდი, ბატონო ჰექსლეი, - ამერიკელს გრძლად დალაგებული საუბარი ვეღარ აეტანა, - მაგრამ ჩვენ, მგონი, თეატრში ვაპირებთ წასვლას.
– ... ახლავე... შევამოკლებ... და აი, ერთხელ, როცა ვიწრო ქუჩაში შევუხვიე, ვხედავ ვიღაც წაიქცა... რევოლვერი გავარდა... ინგლისელი ოფიცერი აპირებს წაქცეულს ხელმეორედ ესროლოს; რევოლვერზე ჯოხი დავკარი, რევოლვერი ხელიდან გაუვარდა, ინდოელი წამოხტა და ნელი ნაბიჯით გაუდგა გზას.
ოფიცერი მომიბრუნდა და მითხრა:
– თქვენ ამინაზღაურებთ შეურაცხყოფას...
რა დამრჩენოდა მეთქვა, გარდა იმისა, რომ მზად ვარ.
გავაგრძელე გზა.
უეცრად წინ გადამეღობა ინდოელი, რომელმაც მძიმედ თავი დამიკრა.
მე უკმაყოფილოდ გავხედე, და იგი ისეთივე მძიმე თავის დახრით გამშორდა.
მთელი კოლონია, განსაკუთრებით ინგლისელები, აყაყანდა.
მე მოღალატედ გამომაცხადეს.
ჩემი მეტოქე ოფიცერი, ვიღაც ბარონეტის მემკვიდრე, მეტად მდიდარი და მეტად უმწეო, ჩემს თანაგრძნობასაც იწვევდა.
იგი სრულიად არ იყო შემაწუხებელი, მაგრამ ახლა იძულებული გახდა, როგორმე თავი დაეღწია საერთო ზიზღისა და დამცირებისგან.
დუელი მეორე დღეს უნდა მომხდარიყო. პირობები მეტად მკაცრი დადვეს - „უკანასკნელ სისხლის წვეთამდე“. საგონებელში ჩავვარდი. მეტოქის მოკვლა არ იყო ძნელი.
მაღალი, გრძელხელებიანი, სუსტი და მოუხერხებელი, როგორიც არიან ალკოჰოლით დაავადებული სხეულები... მაგრამ მის სიკვდილს უეჭველად მოჰყვებოდა ინგლისის საზოგადოების მხრიდან ჩემი მუდმივი დევნა... და მე ხომ არც ბაირონი ვარ და არც შელლი...
გადავწყვიტე, თავი დამედო და როგორმე უსიკვდილოდ გამოვსულიყავი ამ ბრძოლიდან.
გეგმა დავაწყვე და ხასიათის მთელი ენერგია მოვიკრიბე.
მე ვცდილობდი, მოწინააღმდეგე ისე დამეღალა, რომ ხელი ათრთოლებოდა და, როცა ხმალს გავაგდებინებდი, პისტოლეტის დამიზნება მარცხენა ხელით ვერ მოეხერხებინა.
ამ გადაწყვეტილებამ ორი მძიმე ჭრილობა მიმაღებინა. მაინც ვიბრძოდით მთელი ორი საათი. მოთმინება დაკარგული სეკუნდანტები გვაქეზებდნენ.
როცა ვიფიქრე, დრო დადგა-მეთქი, ქვევიდან აქნევით მკლავში მძიმედ დავჭერი. სეკუნდანტებმა აღარ კი შეგვაჩერეს, რომ ბოლო დადგომოდა ჩვენს ფარიკაობას, მაგრამ სისხლმა იფეთქა და ხმალიდანაც კი წვეთა დაიწყო.
ექიმმა განაცხადა, ხმლით ბრძოლა აღარ შეიძლებაო.
პისტოლეტები მოგვცეს...
დაღლილმა მეტოქემ მარცხენა ხელით ვერ ამომიღო ნიშანში... ისევ მე დავჭერი.
დუელი გადაიდო მეტოქის გამოჯანმრთელებამდე... მანამდე კი აკრძალული მაქვს ინგლისში ჩასვლა.
საცოდავი დღემდე ცოცხალია... ვერ მოიკეთა... დასახიჩრებული ახლაც ნახევრად ლოგინად წევს და...
მე ხომ დავხეტიალობ.
– დიდი მსხვერპლი გაგიღიათ... დააფასა და გადაგიხადათ მაინც რამინომ? - ვერ მოითმინა ბრომლეიმ.
– ახლავე... დუელის მეორე დღეს, როცა მე ოთახში მარტო ვიწექი და მხოლოდ მოწყალების და მიჯდა სასთუმალთან, უეცრად კარებზე დააკაკუნეს.
– მობრძანდით.
შემოვიდა ინდოელი. ღრმად დახარა თავი. ძლივს ვიცანი...
– რა გნებავთ? - უხეშად შევეკითხე.
ისევ ღრმად თავი დახარა, ხელი გაიქნია, ნიშნად იმისა, რომ არაფერი არ სურს, მომიახლოვდა, თვალებში ჩამაცქერდა, თითქოს გამსინჯა, თუ რა მდგომარეობაში ვიმყოფებოდი და თავდახრილი უკან-უკან სიარულით გაუჩინარდა კარებში.
მოწყალების დამ მხრები აიჩეჩა და გაბრაზებული თვალებით გააყოლა.
– მეტი არაფერი? - ისევ წამოიძახა ბრომლეიმ.
– მოვრჩი, - განაგრძო ჰექსლეიმ, - მაგრამ ქალაქში ვერ დავრჩებოდი; მეტად თვალსაჩინო ბრალმდებლად წინ მიმიძღოდა სიკვდილს გადარჩენილი, მაგრამ ინდოელის გულისათვის მძიმედ დაჭრილი ახალგაზრდა ოფიცერი, რომელსაც, რა თქმა უნდა, მრავალი ქომაგი ჰყავდა ამხანაგთა და განსაკუთრებით ქალბატონთა წრეში, რომლის ერთ-ერთ წევრს შეეძლო გაბედნიერებულიყო მისი სიმდიდრითაც და საგვარეულო გვირგვინითაც...
გადავსახლდი შორს... სადაც ევროპელი იშვიათად მიდის... საქმე იქაც გაკეთდებოდა.
...და როცა ჯერ კიდევ მოწყობილიც არ ვიყავი ახალ ბინაზე, ფანჯარაში დავინახე პატარა ხურჯინით ხელში რამინო... მას მერე არ მომშორებია...
– ეს ძალიან ცოტაა!..
– რამინო ყოველთვის გვერდში მედგა, და თუ რამე მაქვს ახლა, მისი გამჭრიახობის, საქმის და ქვეყნის ცოდნისა და დაუზარებლობის შედეგია.
– ამასვე გააკეთებდა ყოველი პატიოსანი მსახური.
– თქვენ გინდათ რამინოს მხრიდან გმირული თავდადება... ინებეთ, ერთხელ, ჰიმალაის მთებში, ნადირის დევნით დაღლილები, ძლივს ამოვფორთხდით ნაპრალიდან. მე ფეხზე ვიდექი და ზურგიდან ჩანთას ვიხსნიდი, რამინო იჯდა და გახდილ ფეხსაცმლიდან ქვიშას ირეკდა. სრულიად მოულოდნელად ჩემ წინ აღიმართა ვეებერთელა დათვი.
იარაღის ხმარების დროც აღარ იყო; რამინო ისე მოხერხებულად წამოდგა, რომ ჩემსა და დათვის შუა გაჩნდა, გაშლილ თათებში ხელი სტაცა და ასე წუთით გაქვავდნენ. უეჭველია, დათვი ჩაბღუჯნიდა რამინოს, რომ იგი უეცრად არ დახრილიყო და თავი დათვის ყბის ქვეშ არ ამოეკრა. წონასწორობა დაკარგეს ორივემ, გადატრიალდა ორივე... მცირე დაქანების შემდეგ იწყებოდა თვალუწვდენელი სიბნელე... ორივე მორგვივით ერთმანეთში გადახვეული იქითკენ გაექანნენ... და აი, დავინახე, რომ რამინო ნიკაპით ხრამის პირას ჰკიდია... დათვი კი არ ჩანს... ხრამში გადავარდნის დროს რამინოს ხელი, უეჭველია,
შემთხვევით ჩაეტანებინა რაღაც ფესვისთვის და ამით გადარჩენილიყო. მაგრამ ქვედა ტანი ვეღარ ამოეტანა ზევით, ისე დამტვრეულ-დაბეგვილი ჰქონდა სხეული... მინდოდა ამომეზიდა, მაგრამ მომაძახა:
– ა, ა, ნუ მანძრევთ... კუნძი სუსტია... ხელში სრულიად ამოვარდება. გადახლართეთ იღლიის ქვეშ გულ-მკერდზე ბაწარი და მოადევით ზევით ხეს და ისე ამწიეთ...
ოღონდ ჩქარა, თორემ ხელი მღალატობს...
ასეთი საშუალებით, გაჭირვებით, ცოტა ზევით ავათრიე... გვერდი გატეხილი აღმოჩნდა, ყური თითქმის მოგლეჯილი, გულზე და მუხლებზე კანი ჰქონდა გადამძვრალი, ფრჩხილები ამომძვრალი და არა თუ სიტყვა, კვნესაც არ აღმოხდენია, გონება არ დაკარგვია, არამედ ხმაც არ შესცვლია, აზროვნება არ შესუსტებია...
– ბედნიერია, ვინც ასე მაგარია, - ჩაილაპარაკა ელიმ.
– და წარმოიდგინეთ, მთელი ავადმყოფობის დროს თვითონ იძლეოდა განკარგულებას, თვითონ შეაკვრევინა ჭრილობები, თვითონ გააკეთებინა რაღაც ბალახების წვენი და იარებზე დააფენინა რაღაც ფოთლები... ჩვენს ექიმებზე უარი თქვა... დიდხანს იწვა, მაგრამ ისე ადგა, რომ ჭრილობის არც ერთი ნიშანი, არც ერთი ხაზი არ დარჩენია.
– ამას მეც დავამოწმებ. სხეული თითქოს ხელუხლებელი ჰქონდეს, მე იგი, უკაცრავად ქალბატონო, სრულიად შიშველი ვნახე. - დაადასტურა ბრომლეიმ.
– დიახ, ეს ვაჟკაცობაა! - დიდი ხნის სიჩუმის შემდეგ დაამატა ბრომლეიმ...
საუბარი არ ებმოდა.
– მე უფრო ყურადღებით მოგისმენდით, თქვენ რომ გეამბნათ იმ ახალგაზრდა ფრანგ დიპლომატზე, რომელიც მისმა ბიძამ, დიდმა მოხელემ, გააგზავნა ინდოეთში განსაკუთრებული საიდუმლო დავალებით, - ვეღარ შეიკავა ენა ბრომლეიმ, - ინგლისურმა გვარმა ხელი შეუწყო დაახლოებოდა ინგლისელ მოხელეებსაც...
სხვათა შორის, ის დაუმეგობრდა საიდუმლო საქმეთა ინგლისელ წარმომადგენელს, რომლის ხელში თავი მოეყარა ისეთ ცნობებსა და საბუთებს, ისეთ პირებთან გაება საიდუმლო კავშირი, რომ მისი თავიდან მოშორებას უეჭველად მოითხოვდა საფრანგეთის საქმის ვითარება.
მაგრამ ახალგაზრდა ფრანგმა, შეიძლება გამოუცდელობის გამო და შეიძლება თავისი რაინდული ხასიათის გამო, არ იკადრა ფარულად, სხვისი ხელით, ინგლისელის მოკვლა და ისარგებლა ქუჩაში მომხდარი რაღაც ჩოჩქოლით და იქვე ევროპული წესების დარღვევით, მართალია, თანაბრად შეიარაღებული მტერი,
რამდენჯერმე სასიკვდილოდ დაჭრა.
– თქვენ საიდან გაიგეთ ეს ამბავი?
– ყოველი ადამიანის შესახებ, რომელთანაც მე სავაჭრო ურთიერთობას ვიწყებ, ხშირად ჩემდა დაუკითხავადაც კი, ჩემი მდივანი აგროვებს ცნობებს.
– მაშ ჩემზედაც გექნებათ ცნობა, ბატონო ბრომლეი, - ჩაერია ლაპარაკში ელი.
– მე მოგახსენეთ „სავაჭრო ურთიერთობა“. ესთეტიკურ მხარეს მდივანი ვერ შეეხება...
ბრომლეის თავისი პასუხი მოეწონა.
– განაგრძეთ, განაგრძეთ დაწყებული ამბავი.
– შეტაკებას დიდი შედეგი მოჰყვა: ინგლის-საფრანგეთს შორის უსიამოვნო მიწერ-მოწერა დაიწყო; მსხვერპლად დაეცა, გარდა ახალგაზრდა დიპლომატისა, მისი ბიძაც...
ოჯახი გაუბედურდა... მაღალმა საზოგადოებამ ცუდად შეხედა არაჯენტლმენურ საქციელს. ახალგაზრდა გარიყული დარჩა, და იგი შეუდგა ცდას, როგორმე დიდი სიმდიდრის შეძენითა და ან რაიმე პოლიტიკური აქტით ერთბაშად გამოესყიდა შეცდომა, აღედგინა ოჯახი და თავისი სახელი...
– აი, თურმე რისთვის მაჩქარებდით, - ძალდატანებით გაიღიმა ჰექსლეიმ, - თქვენ ხომ რამინოზე მეკითხებოდით და არ მეგონა, თუ გაინტერესებდათ ვიღაც ფრანგი ახალგაზრდა დიპლომატის ზუსტი ბიოგრაფია, – ჰექსლეიმ ხაზი გაუსვა სიტყვას „ზუსტი“.
ელისთვისაც ნათელი გახდა, რომ ბრომლეიმ ბატონი ჰექსლეის ცხოვრების აღწერაში შეიტანა შესწორებები და ამ ორის დაპირისპირებამ უსიამოვნოდ იმოქმედა.
ბრომლეი მიუხვდა ქალს.
– ყოველ შემთხვევაში, მე ვუსურვებდი ახალგაზრდა ფრანგს კეთილშობილ მიზანს მიაღწიოს. მალე - ბრომლეი ახლა ეჩვეოდა სალონურ საუბარს და ეს აშკარა ლაპარაკი ძალიან ფარულ, მინიშნებით ნათქვამად ეჩვენებოდა, და ასეთი ხერხი ძალიან ახარებდა.
– წავიდეთ, თუ მივდივართ... - ვეღარ მოითმინა უხერხულობა ელიმ.
– ურიის ქალზე? - იკითხა შეშინებულმა ჰექსლეიმ.
– სიამოვნებით! - დაეთანხმა ელი.
– სადაც გინდათ, ოღონდ სამწუხარო არ იყოს... - დაამატა ბრომლეიმ.
– უკანასკნელ სცენას ნუღარ მოუცდით, რადგან ასეთი ნერვიული გახდით, ბატონო ბრომლეი, - ღიმილით შენიშნა ელიმ.
– ასეთი ღიმილით თუ დამაჯილდოვებთ, მოვრჩები...
ელიმ არაფერი უპასუხა და სამივე გაემართა კარებისკენ, რომ თეატრში წასასვლელად მომზადებულიყვნენ.
* * * * * * *
ყავახანა „საიდუმლო ბუ“.
წინა ოთახი.
მოსასხამს იხდიან.
სარკესთან ემბლემად დადგმულ უზარმაზარ ბუს მოციმციმე თვალებში ელიმ დაინახა, რომ ზანგი ქალი ხელით კოცნას უგზავნიდა ჰექსლეის; უკანასკნელსაც რაღაც უნდა ენიშნებინა, მაგრამ ჰექსლეის მხოლოდ ზურგი მოსჩანდა და თანაც იგი სწრაფად შემოუბრუნდა ელის და მიაწოდა მოსასხამის გახდის დროს ჩამორთმეული ქალის პატარა ჩანთა.
„ასე დამემართება მეც! ასე უნდა მოვიქცე მეც!“...
ამ შიშმა დაფარა ელის მთელი გონება და სხეული.
– ქალბატონი გორდელიანისა მოდის...
პატარა მაგიდასთან მჯდომმა ორმა მოსაუბრემ შორიდან დაუწყეს მორიდებული ყურება, როცა მათ ჩამოუარა ელიმ, ერთი მათგანი ადგა - მას მეორეც აჰყვა და თავმდაბლად დაუკრეს თავი.
– წარმოიდგინე, კონრად, მე თავს არ ვიდებდი ამ ქალის სურათის დახატვას, - ძალიან ბევრია მასში შინაგანი დიდებულება, რაც არ მეხერხება, ან საიდან უნდა შეეძინა ჩემს ფუნჯს ასეთი უნარი, - ოცი წლამდე ერთი თავისუფლად გაზრდილი ადამიანი არ მინახავს...
– მე კი სიამოვნებით ვცდიდი, მაგრამ ქალბატონს გადაჭრილი უარი განუცხადებია, - მილიარდერ „დავენიძლაოსთვის“?
– დიახ, მისთვის... ნანახი სურათებიდან ყველაზე მეტად მოსწონებია ლენბახის „დედა და ბავშვი“, კაულბახის „მადელაინა“, რიდლის „საკუნტალა“ და ბიოკლინის „მელანქოლია“. უთქვამს, რომ თუ შესაძლებელი იქნებოდა, სიამოვნებით დაახატვინებდა თავს ერთ-ერთ ამ მხატვარს.
– სტილების ასეთი შერევა ვერ ადასტურებს ქალბატონის ესთეტიკურ განათლებას.
– სამაგიეროდ, ეს მოწმობს, რომ ოთხივე სურათში არის ამ ქალის თვისებები... აი, დააკვირდით, ამ ღრმა თვალებში ოცნებაც არის, გამბედაობაც და შიშიც. მისი მოძრაობებიდან და სახიდან ჩანს, რომ ის დარწმუნებულია თავის სიდიადეში, და ამავე დროს, ზოგიერთ ნაკვთზე ერთგვარი გაოცებაც ეტყობა.
– და ამით თქვენი თეორიაც მართლდება, რომ ხელოვნებაში საშუალო მცოდნეს, ხელოვნების მოყვარულს, მხოლოდ ის მოსწონს, რაშიც მისი ნაწილი მაინც არის გამოსახული...
– ხელები, ხელები! – მხატვარმა სათვალეები გაისწორა. – ისინი სწორედ კაულბახს უნდა დაეხატა! გამაცანით ერთი...
– სიამოვნებით, ოღონდ აქ არ შეიძლება.
– რა თქმა უნდა, აქ არა...
* * * * * * *
ელი იღებს მიწოდებულ ხოხობს სწრაფად, ჭრის მას და თავში უელვებს აზრი: „ამას მოუხდება მძაღე ან კვაწარახი!“
– კაბარე გათავდა? – ეკითხება ბრომლეი შორიახლოს მდგომ მეტრ დ’ოტელს.
– არა, ბატონო ბრომლეი, ახლა იქნება ყველაზე ეგზოტიკური ნომერი, – ძლივს ასწრებს პასუხის გაცემას მეტრ დ’ოტელი, როცა ფარდა იშლება.
სცენაზე გამოდიან კონფერანსიე და ინდოელი ბენ-საიდი. ბენ-საიდს აცვია ჭრელი ხალათი, თავზე თეთრი დოლბანდი აქვს, და აქვს თითქოს შეღებილი, ყორნისფერი შავი ულვაშები. ის წელში იკეცება და სალამს აძლევს.
ბენ-საიდმა სახელოდან გამოიღო დიდი კალათი, რომელიც მანამდე სრულიად უჩინარი იყო.
კონფერანსიე ამბობს:
– ჩვენს კაბარეს თავისი მობრძანებით პატივი დასდო ცნობილმა მეცნიერმა – ბუნებისმეტყველმა – პროფესორმა ოტო კირნერმა. ვთხოვოთ, მე ვთხოვ დირექციის სახელით, ნუ დაიზარებს და დაგვიმოწმოს, რომ ამ კალათაში მყოფი ორივე გველი შხამიანია და რომ მათ კბილები არ აქვთ ამოღებული...
ბენ-საიდი კიდევ ერთხელ გაიკეცა შუაზე.
– ვთხოვთ! ვთხოვთ! – გაისმა ხმა.
და მთელი კაბარეს ათასი თვალი სწრაფად შეიკრიბა და მიაჩერდა სუფრას, სადაც ორი ახალგაზრდა ქალი და სამი კაცი ისხდნენ.
ერთ-ერთი მამაკაცი ოდნავ უარზე იყო, მაგრამ ადგა და სცენაზე ავიდა.
ინდოელმა კალათს თავი ახსნა და ორი გრძელი, ჭრელი გველი ჩამოეკიდა მის ორ ხელს.
პროფესორმა გველები გასინჯა.