თავი VI
ხევის ბერი ბერდია ამბობს: „ხევსურნო, ნახეთ თქვენი თვალით: ძაღლი ძაღლის ძვალს არ ტეხსო, ეს ძველი ნათქვამია.“
ბავშვები ქისტის (მუცალის) მარჯვენა ხელს კავით დაბლა ათრევენ.
VI
თოვს, ქარი ძლიერად ქრის, მთების მწვერვალები თოვლით არის დაფარული. ხევებში ზვავები ჩამოდის, კლდეებიდან კი ნამსხვრევები ცვივა. წყლების ნაპირები და კალთები ლურჯი ყინულით დაიფარა. ვიწრო სავალი გზები მთლიანად გაუვალი გახდა. ვისაც სიცოცხლე მობეზრდა, ის თუ გაუდგება ამ გზას.
მგზავრი წინ მიდის, გზას კვალავს, ხუთი ადამიანი კი უკან მიჰყვება. შიმშილით შეწუხებული მგლების ხროვა მთაში ღმუის. ერთი ქალი გაბრაზებული ამბობს: „კარგს ნურას ნახავთ, ხევსურნო! ვაიმე, ჩვენო სახლო, ქვა ქვაზე აღარ დგას. ციხეზე, ჭერხოს ბოძებზე ახლა ყვავები სხედან.“
დედა ეუბნება ალუდას: „შვილო, იარე ნელა. შენთან ერთად ვერც მე გავძლებთ, ვერც შენი ცოლი ლელა. ბავშვები დაგვიუძლურდნენ, ხელ-ფეხი გაგვიცივდა და გვიჭირს. ვაიმე, რა უგზოდ დავდივართ, ვაიმე, როგორ ბნელა! ნეტავ არ დასჭირდებათ ხევსურებს შენი შველა?! ვინ მიგვიღებს სტუმრად, სად დავილევით? უსახლკაროები სხვაგანაც დავიწყებულები ვიქნებით. ვეღარ მივალთ ჩვენს სახლში, შატილის ხევის გაღმა. საკუთარი მიწა-წყლის დატოვება ძალიან ძნელი ყოფილა. მიცვალებულს დავფერებივარ, გონება დამებინდა. მუხლები არ მემორჩილება, გულში ბნელი სვეტი ჩამიდგა. ვაი, მამა-პაპის საფლავებო, კლდეებო, რომლებიც წვეტებად დგახართ!“
ალუდა გაბრაზებული ეუბნება: „ქალებო, ნუ ხართ მოლაპარაკეები (ნუ წუწუნებთ). მოდით, გამომყევით, ვიაროთ. ღმერთმა ეს ბედად გვარგუნა. ჯვარს (რწმენას) ნუ აწყენინებთ, თემს ნუ აგინებთ, ნუ გადაიქცევით ცეტებად (გიჟებად)!“
ერთხელ ალუდას მოუნდა, ერთხელ მოიხედა უკან: „მშვიდობით, საჯიხვეებო, თვალის გამახარებლებო! მშვიდობით, ჩემო სახლო, გულში ბრალის ამშლელო! მშვიდობით, ჩვენო ბატონო (თემო), ყმებისთვის ძალის მიმცემო!“
მგზავრებმა სამუდამოდ გაწირეს თავიანთი წყალი და მიწა. მთის წვერები გაოგნებულებივით დგანან, ქარის ხვივილი ისმის. გადავიდნენ, ქედი გადალახეს, მათი კვალი აღარ ჩანს. მაისიდან შორიდან ისმის ერთი ქალის მწარე ქვითინი.