თავი III
III
დაბნელდა, წყლები ტირიან, ღამის კალთა გვეხურება. ვარსკვლავების ციმციმის დროა, ბალახზე ნამი მოდის, მკვდართა სულები საფლავებიდან გამოდიან, მათი წყნარი სიმღერის დროა.
დევები კლდეებიდან გამოდიან, ხევ-ხუვში (ხევებში) დაეხეტებიან.
ყველამ ივახშმა და ახლა დასაძინებლად ემზადებიან.
- პური მიირთვიო, - ალუდას და-დედა ეხვეწებიან.
- მე პური არ მინდა, დედაო, გული რაღაცამ შემიკრა.
წუხელ ცუდი სიზმრები ვნახე, სადღაც რიგში ვიდექი.
წინ მიცვალებული გვედო, ხევსურები შეწუხებულები ისხდნენ. სალაშქროდ დამზადებულნი, ზოგნი კარებთან იდგნენ.
მეც იქ ვიყავი, ვტიროდი, როგორც კაცის წესია. ლაშქრობის გუმანი (წინათგრძნობა) მქონდა, წასვლის დროც მოვიდა.
ერთ წამს ვიღაცამ ხელი დამტაცა, ხანჯრის ტარი ჩამიდო.
შევხედე, მუცალი იყო, ტანზე რვალის (ბრინჯაოს) ჯაჭვი ეცვა. გულზე ემჩნეოდა ნიშანი იმ ჩვენი ბრძოლის წამისა. ნატყვიარში ლეგა (მწვანე) ბრძამის საფევი (ბალახის ნაფენი) ეფინა.
კლდესავით იდგა, გაუტეხლად, ცრემლი არ ჩამოსდიოდა თვალებიდან.
„მინდა სიკვდილი, არ ვკვდები, მომკალიო,“ - მითხრა ხვეწნით.
„თქვენ დაგრჩეთ წუთისოფელი, მე კი წავიდე ამ ქვეყნიდან. დაძეღით, ხევსურის შვილებო, ლაშქრობით, ხმლების ქნევით.“
დავჯექი, ვიღაცამ ჯამი დამიდგა, კაცის ხორცის წვნიანი იყო. ვჭამდი, თუმცა მეზარებოდა კაცის ძვლიანი ხელ-ფეხი.
რას ვაკეთებდიო, ვბრაზობდი, უმსგავსი, დაწყევლილი საქციელი იყო.
„ჭამეო,“ - რაღაცამ მიძახა, - „ნუ ხდები გაშტერებული: კიდევ მიირთვით ალუდას გაცხელებული ხორცის წვენი.“
კაცის ულვაშით შეზავებული ხორცის წვენი მომაწოდეს...
სიზმრებმა დამტანჯეს, ამიტომ ვარ გუნება-აღელვებული.
IV