ყოველთვის სასურველი და თაყვანსაცემი იყო ჩემი ღვთისაგან პატივცემული მმართველისა და უფლის ბრძანება, რომ მივსულიყავი სიწმინდის მოყვარული მღვდლის, ხსართან, ხელით…
ახლა რა მოგახსენოთ თქვენს უფლებამოსილებას? ჩემთვის ორმაგად რთულია. თუ თქვენს ბრძანებას არ დავემორჩილები, წერია: „ურჩი შვილი დასაღუპად მიეცემაო“. და თუ სწრაფად დავემორჩილები, ამაზეც ნათქვამია: „შენზე მცირეს ნუ გამოეკიდები და შენზე ძლიერს ნუ განიკითხავო“. ამის გამო შიშმა და ზრუნვამ შემიპყრო, ჩემი გონება დამაბნია, დავეცი და გონიერად ვეღარ განვსაჯე. მაგრამ უმჯობესად მივიჩნიე, რომ ჩემი თავი ჩემი უფლის ბრძანებისთვის დამემორჩილებინა. ამით კვლავ განვმტკიცდი და წამოვდექი ღვთისთვის სათნო წმინდა ლოცვითა და ყოველთვის ძღვენის მიმღები ღმერთის თქვენი მარჯვენა ჯვრის გამოსახვით ჩემს უღირსზე. რადგან ბრძენთა მთავრის, სოლომონის ნათქვამიც ვისწავლე, რომ „მიბაძე ჭიანჭველას, ზარმაცო, და იყავი მის მსგავსი მუშაკი“.
როგორც ის თავის უდიდეს ხორბლის მარცვალს გულმოდგინედ ეჭიდება, ვიდრე არ აიღებს და არ წაიღებს თავის საკვებად, მეც გულმოდგინე ვიყავი, რომ ჩემზე ძლიერი ამეღო (ანუ მისი საქმე მეკეთებინა) და ჩემი გულის სურვილი უფალმა აასრულა. მე, ჩემი უღირსი გონებით შეკრებილი, აღვწერე წმინდა მოწამის ჭეშმარიტი და უტყუარი მარტვილობა, ნეტარი აბოს მადლითა და მეოხებით, და მოგიძღვენით ჩემს უფალს.