პირველ წუთებში ეფექტი სრული იყო. მას მოეჩვენა, რომ მიაღწია იმ სურვილს, რომლის სახელიც სიტყვებით აღარც კი ახსოვდა. მაგრამ იმავე წუთში, მისი მოქმედების უმაღლეს წერტილში, სადღაც გაქრა ის უსაზღვრო სურვილი, რომელიც ვნებად იყო ქცეული. ზედმეტი გრძნობებისგან დაცლილ აზროვნებას მოულოდნელად დაუბრუნდა სიცხადე. რაღაც განუსაზღვრელად ახლობელი და მნიშვნელოვანი ჩაიღვარა მის გულში. სადღაც ისევ ჩაბერეს ზურნას, მაგრამ მან ამისთვის ყურადღება აღარ მიუქცევია.
კახეთი არ იცის იმან, ვინც ცივ-გომბორის ქედზე მდგომმა არ დაინახა ალაზნის ჭალიდან ამოვარდნილი ალავერდი. და არ განუცდია იმ დაუოკებელი კახური ვნების სიმძაფრე იმას, ვინც თავისი ფეხით ავიდა ალავერდის თავზე და გუმბათიდან არ დაინახა ერთმანეთზე მიყრილი და უსასრულობამდე გაშლილი სოფლები. ეს სოფლები სავსე და დიდებულია, ჩაფლული გაუთავებელ ვაზის ხეივნებში.
ამ უზარმაზარი ხედვის მთელ სივრცეში არ არის არც ერთი გოჯი მიწა, რომელსაც შემოქმედის კურთხევა არ სწყალობდეს. არ არის არც ერთი ადგილი, სადაც ადამიანს, ისტორიის სიღრმიდან დღემდე, მადლობა არ გადაეხადოს მისთვის. და სადაც თავისი შრომით არ შეექმნას მატერიალურად თუ სულიერად ძლიერი და ღირსეული რამ.
ტყის პირას გაგონილი, დაუწერელი, ერთად მოვარდნილი სიმფონიასავით იშლება თვალწინ ძველი ციხეები, ეკლესიები, კოშკები და ამ ეპოქაში აშენებული ხიდები. მათ გვერდით სწორი, უზუსტესი გეგმით გაშენებული ალვნებია. ამ გეგმიდან სინათლესავით მოდის შეუჩერებლად რაღაც ახალი, სიცოცხლისუნარიანი. მისი ეგზოტიკისთვის უცნობი ძალა იპყრობს გუმბათის თავზე მდგომი ადამიანის სხეულს: ეს არის ახალი, შეუცნობლად კანონზომიერი ძალა, რომელიც გრანდიოზულ, უსიტყვო შრომასთანაა შეერთებული.
ის ფიქრობს: საიდან მოდის ეს სიცოცხლისუნარიანობა? და პასუხობს: ის თვითონ ჩემშია, ის თვითონ იმ ხალხშია, რომელიც ქვემოთ ღრეობს. მაგრამ ჩვენ ორი დღით დავიბენით, რათა ახალი ძალით გვეგრძნო ნამდვილი შემოქმედებითი სიამოვნება შრომისგან. რადგან ვნების სიმძაფრე შენებაშია და არა აშენებულით ტკბობაში.
მის ფეხქვეშ დგას ალავერდი, სხვისი გრანდიოზული ვნებისგან შექმნილი. თვითონ კი... გუმბათის თავზე დარჩენილს, ღიმილი ერევა. ისეთ უაზრობად ეჩვენება აქ დგომა, იმ ხალხის ყურადღების ცენტრში. ის ქვემოთ იხედება და ღიმილი სიცილად ექცევა – დაბლა უკვე დაშლილა ხალხი და ის სულ მარტოა აქ, ამ საშიშ ადგილას. ალვნებში თანმიმდევრულად ინთება სინათლეები. და როდესაც ჩამოდის, მხოლოდ ცხენის მიგდებული, უაღვირო ლეში აგონებს მის უაზრო, გაუმიზნავ, უნაყოფო სურვილს.
სინათლეები კი სულ მატულობს და საოცარი ჰარმონიით ერევა ალაზნის მდუმარე ველს, რომელსაც ის ფეხით მიჰყვება ალვანისაკენ.