ძალიან მიყვარს, როცა იისფერი თოვლი ხიდიდან ქალწულებივით ნაზად ცვივა. მომწონს ცივი სისველის სევდიანი შეგრძნება და სიყვარულის ასეთი მოთმენა.
ძვირფასო! ჩემი სული თოვლით ივსება. დღეები სწრაფად გადის და მე ვბერდები. ჩემს სამშობლოში მხოლოდ ლურჯად ნახავერდები უდაბნოები მოვიარე.
ოჰ! ასეთია ჩემი ცხოვრება: იანვრისთვის ძნელი არ არის ჩემი მოძმეობა, მაგრამ ყოველთვის მემახსოვრება შენი თოვლივით მკრთალი ხელები.
ძვირფასო! ვხედავ... ვხედავ შენს ხელებს, რომლებიც უძლურად არის დახრილი თოვლის დაფნაში. შენი მანდილი ამ უდაბნოში ერთხელ გამოჩნდება, გაქრება და ისევ გამოჩნდება.
ამიტომ მიყვარს იისფერი თოვლის ჩვენი მდინარის ხიდიდან ცვენა, ქროლვისა და მიმოვლის სევდიანი შეგრძნება და ზამბახების რიგებად დაწოლა.
თოვს! ასეთი დღის სიხარულმა ლურჯი და დაღლილი სიზმარივით დამფარა თოვლით. ნეტავ როგორმე გადავურჩე ზამთარს, ნეტავ როგორმე ქარმა თავი დამანებოს!
არსებობს გზა, არსებობს ნელი თამაში... და შენ მიდიხარ მარტო, სულ მარტო! მე თოვლი მიყვარს, ისევე როგორც ერთ დროს მიყვარდა შენს ხმაში დამალული დარდი!
მიყვარდა მაშინ, მაშინ მათრობდა მშვიდი დღეების თეთრი ბროლება, მინდვრის ფოთლები შენს გაშლილ თმაში და თმების ქარით გამოქროლება.
ახლა ისე მომწყურდი, როგორც უბინაოს სწყურია ბინაში ყოფნა... თეთრი ტყეების გუნდი მომყვება და ისევ მარტო ვარ მე ჩემს თავთან.
თოვს! ამნაირი დღის სიხარულმა ლურჯი და დაღლილი ფიფქივით დამფარა თოვლით. ნეტავ როგორმე გადავურჩე ზამთარს! ნეტავ როგორმე ქარმა თავი დამანებოს!