მთაწმინდის მთვარე შინაარსი და გამარტივებული ტექსტი

ასეთი წყნარი მთვარე ჯერ არასდროს გაჩენილა! ის საღამოს ქნარს ჰგავს, რომელიც სიჩუმით არის მოსილი. მთვარე ნელა მოაქვს ცისფერი ჩრდილები და მათ ხეებში ახვევს. ასეთი ჩუმი და ნაზი ცა მე ჯერ არ მახსოვს! მთვარე თითქოს ზამბახია, რომელსაც მკრთალი, ანუ სუსტი შუქის მძივი ამშვენებს. მის შუქში გახვეული, მსუბუქი სიზმარივით ჩანს მტკვარი და მეტეხი, რომლებიც თეთრად ბრწყინავენ. ოჰ! ასეთი ნაზი მთვარე არასდროს გაჩენილა! აქ, ჩემს ახლოს, მოხუცის აჩრდილს სძინავს მეფური, ანუ დიდებული ძილით. აქ, მწუხარე სასაფლაოზე, ვარდებითა და გვირილებით მორთულ ადგილას, ვარსკვლავების მხიარული ციმციმი ეფინება. ბარათაშვილს აქ უყვარდა მარტო, ობლად სიარული. მეც მინდა, რომ სიმღერებში მოვკვდე, როგორც სევდიანი გედი ტბაზე. ოღონდ მანამდე ვთქვა, თუ როგორ ჩაიხედა ღამემ ჩემს სულში. ვთქვა, თუ როგორ შეისხა სიზმარმა ფრთები ციდან ცამდე და გაშალა ოცნებების ლურჯი იალქნები. ვთქვა, თუ როგორ ასხვაფერებს სიკვდილის სიახლოვე მომაკვდავი გედის სიმღერების ვარდებსა და ჩანჩქერებს. ვთქვა, თუ როგორ ვგრძნობ, რომ ჩემი სულისთვის, რომელიც ამ ცხოვრებამ (ზღვამ) აღზარდა, სიკვდილის გზა არაფერია, გარდა ვარდისფერი, ლამაზი გზისა. ვთქვა, რომ ამ გზაზე ზღაპარია პოეტების სითამამე. ვთქვა, რომ არასდროს ყოფილა ასეთი ჩუმი ღამე. ვთქვა, რომ, აჩრდილებო, მე თქვენს ახლოს ვხვდები სიკვდილს. ვთქვა, რომ მე ვარ მეფე და პოეტი და სიმღერით ვკვდები. ვთქვა, რომ ჩემი ქნარი (ჩემი პოეზია) საუკუნეებს გაჰყვება თქვენთან ერთად. ასეთი წყნარი მთვარე ჯერ არასდროს გაჩენილა!