ო, ღვთისმშობელო, მზეო მარიამ! შენ ხარ ისეთივე ლამაზი და ნაზი, როგორც ვარდი, რომელიც ნაწვიმარ ქვიშაში ამოდის. ჩემი ცხოვრების გზა სიზმარივითაა, ისეთივე შორეული და მიუწვდომელი, როგორც ცის ლაჟვარდისფერი სილამაზე.
როცა მთის ნაპრალებში ღამე ჩამოწვება და თუ როგორმე ისევ გათენდება, მე, მთელი ღამე ნათევარი და ნამთვრალევი, დაღლილი ქალივით მივალ ხატებთან.
მთელი ღამე ნათევარი და ნამთვრალევი, მივეყრდნობი ეკლესიის სალოცავ კარებს. სიონის ტაძარში სხივი შემოიჭრება და თეთრ ოლარებს (სასულიერო პირის სამოსის ნაწილს) ააელვარებს.
და მაშინ ვიტყვი: აჰა! მოვედი! მე ვარ დაჭრილი გედი, რომელიც ოცნების ბაღიდან მოფრინდა! შეხედე! დატკბი ჩემი სახით, რომელიც ყმაწვილური ბედის დაღლილმა ხელებმა აწამა!
შეხედე! დატკბი! ჩემი თვალები, რომლებიც ადრე ცვრით და იებით (ანუ სინაზითა და სილამაზით) ფეთქავდნენ, ახლა, ღამენათევი და ნამთვრალევი, სავსეა ცრემლების შურისძიებით (ანუ უსამართლობის გამო დაღვრილი ცრემლებით)!
დატკბი! ნუთუ ყველა პოეტი ასეა? ნუთუ ყველა ასე გელოდება შენ? ჩემი სული, რომელიც ვედრებითაა გაოცებული, შენს ფეხებთან კვდება, როგორც პეპელა.
სად არის ჩემთვის სამაგიერო (ანუ ჯილდო, ნუგეში)? სად არის ჩემი ბედნიერი სული? როგორც ალიგიერი სამოთხიდან, მეც ჯოჯოხეთით ვარ დაფარული (ანუ ტანჯვაში ვარ ჩაფლული)!
და როცა ბედისწერით გაწყვეტილ გზაზე სიკვდილის აჩრდილი მომეჩვენება, ჩემს უკანასკნელ განსასვენებელ ზიარებაზე (ანუ სიკვდილის წინ მიღებულ ზიარებაზე) შენი ხსენება (ანუ შენი სახელი, შენი ნუგეში) არ მოვა ჩემთან!
ხელებს გულზე დავიკრეფ და სწრაფი ცხენები გრიგალივით გამაქანებენ! მთელი ღამე ნათევარი და ნამთვრალევი, ჩემს სამარეში ჩავესვენები.
ო, ღვთისმშობელო, მზეო მარიამ! შენ ხარ ისეთივე ლამაზი და ნაზი, როგორც ვარდი, რომელიც ნაწვიმარ ქვიშაში ამოდის. ჩემი ცხოვრების გზა სიზმარივითაა, ისეთივე შორეული და მიუწვდომელი, როგორც ცის ლაჟვარდისფერი სილამაზე!