ვეღარ ვცნობ ჩემს მშობლიურ ხეებს. ზამთარს ბილიკი წაუშლია. "დიდი ხანია, რაც ასეა?" – ვეკითხები ტყეებს. ტყე კი ღრმა ხმით მპასუხობს: "დიდი ხანია!"
კლდეები ერთმანეთს შეერთებია. იქ ვიღაც კვნესის ძალიან დიდი ხანია. "ეს ამირანია?" – ვეკითხები ტყეებს. ტყე კი ღრმა ხმით მპასუხობს: "ამირანია!"
ეს ძლიერი კვნესა ჩემს დღეებს მწარედ მიწამლავს. ის გული ისევ ჩემი გულია. "დაკარგულია?" – ვეკითხები ტყეებს. ტყე კი ღრმა ხმით მპასუხობს: "დაკარგულია!"
თერგი გუგუნებს, თერგი ხმაურობს. მზე ჩავა, მაგრამ ჯერ ბინდი შორსაა. უამრავი ფერი ირევა ერთმანეთში: ლალისფერი, იისფერი და შინდისფერი.
ყაზბეგის შუბლი ღრუბლებით დაიფარა. ცა ალუბლით სავსეა... საკმარისია! ციდან ყვავილების კალათებს ცლიდნენ. დარიალის ხეობიდან ზარი შემზარავად რეკავდა.
სულ ერთი წამით, განსაცდელის ჟამს, შენთან ჩუმი შეხვედრა მერგო. თერგო, გადაეცი იმ ძვირფას აჩრდილებს ჩემი მოგონებები, რომლებიც ჩემს გულს ანთებს!
კლდეები ერთმანეთს შეერთებია. იქ ვიღაც კვნესის ძალიან დიდი ხანია. "ეს ამირანია?" – ისევ ვეკითხები ტყეებს. ტყე კი ღრმა ხმით მპასუხობს: "ამირანია!"