ნუ საყვედურობ, ჩემო საყვარელო, შენს პოეტს იმ გრძნობების გამოთქმას, რაც გულში აქვს. მოკვდავი ადამიანის ენა ვერასოდეს შეძლებს უკვდავი გრძნობების სრულად გამოხატვას.
მინდა, მზე ვიყო, რომ ჩემი დღეების სხივები ყველგან გავავრცელო. საღამოს კი იმიტომ ჩავიდე, რომ დილა უფრო გაცოცხლებული და ნათელი გავხადო.
მინდა, ვარსკვლავი ვიყო, რომელიც განთიადის წინ ჩნდება. მინდა, რომ ჩემს ამოსვლას ელოდნენ ტყეების ფრინველები და ვარდები.
მინდა, რომ შენ იყო, ჩემო საყვარელო, მშვენიერი ცის ნამი. მინდა, რომ გააცოცხლო სიცხისგან დამჭკნარი მდელო და მცენარეულობა.
მინდა, რომ მხოლოდ მზის სხივმა შეაშროს დილის ნამი. და მინდა, რომ ჩვენ, ერთად გაბრწყინებულებმა, სიცოცხლეს სიხარული მოვფინოთ!
მინდა, რომ გარემო სიამოვნებით ავავსოთ, მცენარეები გავაცოცხლოთ. მინდა, რომ მარადიულად, განუყოფლად ვიყოთ, სამყაროს დასასრულამდე.
ნუთუ ამ სულის უდიდეს სურვილსაც ისევე დაარქმევ სიყვარულს, როგორც სხვებისას? თუ ასეა, მაშინ მზეც შეძლებს სხივებისა და ცეცხლის გარეშე ვარსკვლავის მსგავსად ნათებას.
მაშინ ვარდიც ვეღარ გაიშლება განთიადზე და ცის ნამიც ვეღარ გააყვავილებს მდელოს.
მაშინ შენც სხვა მოკვდავ ქალბატონებს დაემსგავსები! მაშ, რატომ გამოირჩევი მათ შორის და რატომ გედარებიან ზეციურ არსებებს?
მაგრამ შენ გაქვს მშვენიერება, ზეციურო არსებავ, რომელიც არასოდეს გაქრება. და ჩემს გრძნობებს შენდამი ადამიანები ვერასოდეს დაარქმევენ შესაფერის სახელს!