ცისა ფერს, ლურჯსა ფერს, პირველად ქმნილსა ფერს და არ ამქვეყნიერს, სიყრმითგან ვეტრფოდი.
და ახლაც, როს სისხლი მაქვს გაციებული, ვფიცავ მე - არ ვეტრფო არ ოდეს ფერსა სხვას.
თვალებში მშვენიერს, ვეტრფი მე ცისა ფერს; მოსრული იგი ცით გამოკრთის სიამით.
ფიქრი მე სანატრი მიმიწევს ცისა ქედს, რომ ეშხით დამდნარი შევერთო ლურჯსა ფერს.
მოვკვდები - ვერ ვნახავ ცრემლსა მე მშობლიურს, - მის ნაცვლად ცა ლურჯი დამაფრქვევს ცვარს ციურს!
სამარეს ჩემსა როს გარს ნისლი მოეცვას, - იგიცა შესწიროს ციაგმა ლურჯსა ცას!